ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Γιατί όλα είναι χρήμα ακόμα και τα κλάματα




της «μαργαρίτας» Γιατί όλα είναι χρήμα ακόμα και τα κλάματα

Ο καπιταλισμός αγαπητοί μου έχει τον τρόπο να νικάει χωρίς να προσπαθήσει και πολύ. Τρανταχτό παράδειγμα η Καταλονία. Μόλις οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις άρχισαν να τα φορτώνουν για άλλες πολιτείες, ο θίασος των εθνικιστών βάρεσε υποχώρηση και κατέβηκε από το πάλκο της ανεξαρτησίας. Δυστυχώς κάποιοι αφελείς έβαλαν τα κλάματα γιατί έχασαν την ευκαιρία να νιώσουν επιτέλους «ελεύθεροι» και «ανεξάρτητοι». Γιατί όλα είναι χρήμα, ακόμα και τα κλάματα. Το χρέος της όμορφης αυτής επαρχίας της Ισπανίας είναι 77 δισεκατομμύρια Euro εκ των οποίων τα 52 στη Μαδρίτη που έβαλε το χέρι στην τσέπη και τη δάνεισε απλόχερα όταν αυτή δεν μπορούσε να βγει αυτόνομα στις αγορές.  Που να πάει ο Πουτσδαίμων ή όπως αλλιώς τον προφέρουν; Όπου και ο Καραμήτρος ή ο δικός μας.  Σε μια εποχή που στην Ευρώπη όλοι ψάχνουν συμμάχους και συσπειρώσεις μπας και βρουν τρόπο να αντιμετωπίσουν την Ανατολή, μια εθνικιστική μειοψηφία αποφάσισε να βγει μοναχή στ’ αγκάθια. Πόνεσε και το μάζεψε. Καλώς. Κάπως σαν και μας.

ΔΝΤ και κρυπτονόμισμα (από το FACT)

Ήρθε η ώρα οι κεντρικές τράπεζες και οι ρυθμιστικές αρχές του πλανήτη να ασχοληθούν σοβαρά με τα ψηφιακά νομίσματα, δήλωσε σε συνέντευξη που έδωσε στο δίκτυο CNBC η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Christine Lagarde με αφορμή το ετήσιο συνέδριο του ταμείου στην Ουάσιγκτον.
Μάλιστα, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο το ΔΝΤ να αναπτύξει κάποια στιγμή το δικό του κρυπτονόμισμα. Ανέφερε ως παράδειγμα τα ειδικά  δικαιώματα ανάληψης (Special Drawing Right - SDR), δηλαδή, το αποθεματικό περιουσιακό στοιχείο το οποίο δημιούργησε το ΔΝΤ ως εναλλακτική μορφή των υφιστάμενων επίσημων συναλλαγματικών διαθεσίμων των χωρών-μελών του, το οποίο θα μπορούσε να ενσωματώσει τεχνολογία παρόμοια με αυτήν των ψηφιακών νομισμάτων.

Ο φίλος Τέλης Σαμαντάς για την αείμνηστη Λούλα Αναγνωστάκη:

Πλαγιοκοπώντας την πραγματικότητα και την Ιστορία

Αυτό που σίγουρα δεν θα ήθελε η Λούλα Αναγνωστάκη να συνοδεύει την αναγγελία του θανάτου της θα ήταν τα γνωστά και τετριμμένα «Φτωχότερο το θέατρο», «Δυσαναπλήρωτο κενό» και τα παρόμοια. Τι θα ήθελε; Ουδείς γνωρίζει. Όπως άλλωστε έλεγε (πριν ενάμιση χρόνο στη Σόνια Ζαχαράτου, για το «Βήμα»): «Δεν πρέπει, και δεν θέλω οι άλλοι να σκέπτονται αυτό που σκέπτομαι εγώ. Δεν θέλω να καταλαβαίνουν. Την κρύβω τη σκέψη μου». Ας αναλάβουμε, λοιπόν την ευθύνη, όχι να ερμηνεύσουμε αυτό που η Λούλα Αναγνωστάκη θα ήθελε αλλά αυτό που αυθόρμητα μας έρχεται στο μυαλό διατρέχοντας εν τάχει, όχι το ίδιο το έργο της σπουδαίας δραματουργού (δεν είναι άλλωστε της ώρας και δεν είναι η δουλειά μας) αλλά την αποτύπωση του στη δική μας μνήμη: « Πλαγιοκοπώντας τις πολλαπλές όψεις της νεοελληνικής πραγματικότητας». «Πλαγιοκοπώντας» αλλά και συγχρόνως «ανατέμνοντας» και «αναδεικνύοντας». Αναδεικνύοντας τις πολλαπλές επιπτώσεις στις ανθρώπινες καταστάσεις των ήχων –και των απόηχων- από τα βήματα της Ιστορίας. «Επιπτώσεις» όμως βαθιές, που και σήμερα μας «λένε πράγματα». Ή, όπως η ίδια έλεγε: «Μου αρέσει το κόκκινο, αλλά να είναι φιλοσοφημένο. Να είναι βαθύ, να λέει πράγματα. Οχι το οποιοδήποτε κόκκινο».


O φίλος μας Θανάσης Γεωργακόπουλος διερωτάται από τον τοίχο του στο fb.

Προς τι το ΜΙΣΟΣ και ο ΑΛΛΗΛΟΣΠΑΡΑΓΜΟΣ;

Δεν ξέρω αν προσβλήθηκα από ανίατο... κεντρισμό αλλά δε συμμερίζομαι καμία από τις πλειοψηφικές απόψεις που κυκλοφορούν όσον αφορά τη συζήτηση και την ψηφοφορία στη Βουλή για την "ταυτότητα φύλου".
Ούτε με την καταδίκη του Ποταμιού ως χορηγού του Τσίπρα ούτε με τα Ωσαννά στον Στ. Θεοδωράκη επειδή έσωσε "την τιμή του προοδευτικού χώρου".
Ούτε με τη γκρίνια για τη ΔΗΣΥ είτε για την αρχική της θέση είτε για την ψήφο του παρών για το άρθρο 3. Όσο για την επικριτική διαπίστωση πως ο "χώρος" δεν είχε ενιαία στάση, σιγά το νέο. Που να δούν όσοι το ανακάλυψαν... έκπληκτοι, τις διαφορές σε επίπεδο πολιτικής στρατηγικής και προγραμματικής ταυτότητας. Η μόνη εύστοχη κριτική νομίζω πως αφορούσε τη διπλωματική απουσία της κ. Γεννηματά.
Ούτε με την κριτική για την εμφάνιση του Κυρ. Μητσοτάκη πως ξεπούλησε τον φιλελευθερισμό του, καθώς η ομιλία του μου φάνηκε συνεπής με τις ιδέες του αλλά και με τη θέση του ως ηγέτη ενός μεγάλου πολυσυλλεκτικού κόμματος. Όσο για εκείνους που ανακάλυψαν πως στη Ν.Δ. παρεπιδημούν στελέχη της συντηρητικής, λαϊκής δεξιάς (και όχι ακροδεξιάς, όπως θέλει η τσιπρική μονταζιέρα) και πάλι σιγά το νέο.
Σε ένα "δύσκολο" θέμα, όπως έδειξε και το κοντράστ από τη μια των πανηγυρισμών των διεμφυλικών κι από την άλλη των αποτελεσμάτων της δημοσκόπησης της MRB (72% κατά του ορίου των 15 ετών και κοντά 60% κατά συνολικά), επιτρέπεται, για να μην πω επιβάλλεται, οι βουλευτές να μην αποτελούν πειθαρχημένα στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα. Ας αφήσουμε πως αυτό θα έπρεπε να ισχύει και ευρύτερα.
Κι αυτό δε θα έκρυβε -ίσα, ίσα θα αναδείκνυε και το πολιτικό πρόβλημα της κυβερνητικής συμμαχίας, όπως, άλλωστε, και έγινε τελικά.

Αν υπήρξαν κάποια σοβαρά προβλήματα αυτά, κατά την άποψή μου είναι πως:
1) Είναι απαράδεκτο σε τέτοιου είδους θέματα η συζήτηση να διεξάγεται αφενός χωρίς να προηγείται διακομματική διαβούλευση και αφετέρου χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η γνώμη ειδικών επιστημόνων. Η ακρόαση των ενδιαφερομένων και μόνο, κατάλοιπο της συντεχνιακής νομοπαραγωγής, δεν αρκεί. Και η ευθύνη γι αυτό βαρύνει πρωτίστως την κυβέρνηση που προφανώς ήθελε να στήσει μικροκομματικό παιχνίδι γύρω από το θέμα αλλά και τις "αντιπολιτεύσεις" που δε ζήτησαν εξ αρχής μια διαφορετική διαδικασία.
2) Είναι κρίμα και καταθλιπτικό αυτό το σοβαρό και ευαίσθητο ζήτημα να συνθλίβεται ανάμεσα στη Σκύλλα ενός ακραίου μεταμοντέρνου σχετικισμού (τι άλλο ήταν αλήθεια η ρητορία περί ενός απροϋπόθετου "δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού" του κ. Τσίπρα;) και της Χάρυβδης της μεσαιωνικής αντίδρασης της Εκκλησίας (την οποία ορισμένοι εκ των συντηρητικών βουλευτών έσπευσαν να υιοθετήσουν).

Η Γιούλη Επακοίλη και το γράμμα από τα Εξάρχεια, τη γενέθλια γη μας, δηλαδή

Ολο και πιο συχνά το τελευταίο διάστημα, άνθρωποι που ζουν στα Εξάρχεια, μόνιμοι κάτοικοι εδώ και χρόνια, εκφράζουν την αγωνία τους για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η γειτονιά τους. Περιγράφουν αφόρητες, «τοξικές» καταστάσεις, συνθήκες χειρότερες από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν. Αρκετοί δεν έχουν αντέξει, επιλέγοντας να αλλάξουν τόπο κατοικίας. Οσοι μένουν, ελπίζουν ότι κάποια στιγμή κάτι θα αλλάξει και η καθημερινότητά τους θα αποκτήσει μια κάποια κανονικότητα. Είναι αρκετός καιρός που τα Εξάρχεια λειτουργούν ως η «παιδική χαρά» των μπαχαλάκηδων. Το πεδίο εκτόνωσής τους. Η απουσία του κράτους, είτε από ανικανότητα είτε από στρατηγική επιλογή, έχει οδηγήσει πολλούς κατοίκους σε απόγνωση. Ο λόγος που επέλεξα να δημοσιεύσω σήμερα ολόκληρη αυτή την επιστολή, είναι γιατί συμπυκνώνει όλα όσα έχω ακούσει το τελευταίο διάστημα από Εξαρχειώτες που αγαπούν τη γειτονιά τους. Είναι μια πολύτιμη μαρτυρία. Τα στοιχεία του αποστολέα είναι στη διάθεση της εφημερίδας. Αν κανείς ενδιαφέρεται...
Η επιστολή στο link.


Όλα τα επιτελεία ευτυχή και οι υποστηρικτές ικανοποιημένοι αν και μ'ενα διακριτό τόνο ανακούφισης στα σχόλιά τους για το γεγονός ότι στο χθεσινό, πρώτο debate των υποψηφίων για την ηγεσία του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς, ο "χώρος δεν εκτέθηκε". Ήταν όντως ένα σοβαρό και μετρημένο θέαμα.
Ένα καλό δημοσιογραφικό ρεπορτάζ για τη ροή του debate μπορείτε να διαβάσετε εδώ, στο σάιτ του Action24 που διοργάνωσε και το debate.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης εξαπέλυσε επίθεση κατά της Φώφης Γεννηματά για την απόρριψη της εξ αποστάσεως ηλεκτρονικής ψηφοφορίας αλλά και για την στάση της στην ψηφοφορία για αλλαγή φύλου στα 15 λέγοντας ότι "κρύβεται". Tόνισε  ότι ο μεγάλος προοδευτικός χώρος χωράει και σοσιαλιστές και δημοκράτες και φιλελεύθερους ακτιβιστές λέγοντας  "Αν εκλεγώ θα υπάρχει χώρος για όλους: από δεξιά μέχρι αριστερά. Τα άλλα είναι λογική μικρού κόμματος".
Ο Γιώργος Καμίνης εξέφρασε την άποψη ότι πρέπει να διαλυθούν τα κόμματα που απαρτίζουν τον νέο φορέα της Κεντροαριστεράς και να γίνει πολυτασικός. Σε ερώτηση του Στ. Θεοδωράκη αν θα εγκαταλείψει το δημαρχιακό θώκο εφόσον εκλεγεί, απάντησε αρνητικά, επικαλούμενος τα παραδείγματα των Ρέντσι, Σιράκ και Μιτεράν. Είπε "Δεν έχω στο μυαλό μου ένα αρχηγικό κόμμα αλλά πρωτίστως ένα κόμμα ανοιχτό. Ένα κόμμα διαφορετικό από αυτά που μας έχει κληρονομήσει η Μεταπολίτευση".
Ο Νίκος Ανδρουλάκης σημείωσε ως λάθος της κυβέρνησης Παπανδρέου ότι έπρεπε να έχει ενοχοποιηθεί πλήρως η περίοδος του Κ. Καραμανλή. Σημείωσε δε ότι "πρέπει το νέο κόμμα να φέρει μπροστά τις θετικές στιγμές της παράταξης: τις μεταρρυθμίσεις, το κοινωνικό κράτος, την πατριωτική στάση" αλλά και "να αφήσουμε και κάποια πράγματα πίσω όπως η δημαγωγία, το πελατειακό κράτος, φαινόμενα διαφθοράς".
Ο Γιάννης Ραγκούσης πρότεινε να μην δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης σε κυβέρνηση Μητσοτάκη εφόσον δεν συγκεντρώσει 151 βουλευτές. Παράλληλα, δήλωσε ότι όταν παραιτήθηκε από το ΠΑΣΟΚ δεν μετακόμισε σε άλλο κόμμα. "Όπως όλοι οι Ελληνες και εγώ είχα ανάγκη τις 7.000 ευρώ της βουλευτικής αποζημίωσης. Έφυγα όμως και πήγα σπίτι μου, όχι σε άλλο φορέα", είπε χαρακτηριστικά.
Ο Γιάννης Μανιάτης τόνισε ότι "μέσα στα Μνημόνια το ΠΑΣΟΚ στάθηκε όρθιο και κατάφερε να κρατήσει και την χώρα όρθιο" και υποστήριξε ότι ως υπουργός έδωσε το στίγμα του και κατέβαλε σημαντική προσπάθεια να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά η χώρα.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Τάσος Ανθουλιάς: Ανάγνωση και γραφή

΄
Το παιδί και το βιβλίο – Ανάγνωση και γραφή
Το σημερινό παιδί μεγαλώνει μέσα σε ένα κόσμο που αντιστρατεύεται την ισόρροπη ανάπτυξή του. Όλες του οι αισθήσεις βομβαρδίζονται συνέχεια από ερεθίσματα που δεν μπορεί ούτε να τα αφομοιώσει ούτε να τα αξιολογήσει. Το ομαδικό παιχνίδι, για τα περισσότερα παιδιά, έχει ελαχιστοποιηθεί. Η κοινωνική επαφή έχει περιοριστεί και οι οικογενειακές σχέσεις έχουν χαλαρώσει.
Το ίδιο το παιδί αντιμετωπίζεται από την οικονομία και άμεσα και έμμεσα ως καταναλωτής. Ας σκεφτούμε και την καθημερινή γλωσσική διαστροφή μέσα από την τηλεόραση, με διαφημίσεις όπου τα ρούχα γίνονται «πιο λευκά απ’ τα λευκά», φεύγει η «δυνατή» βρωμιά, καθαρίζονται οι «σωματικοί» λεκέδες, οι οδοντόπαστες δίνουν «σεξ-απίλ», τα χέρια «λατρεύονται» όταν τα «περιποιούμαστε» με κάποια κρέμα κλπ.
Το βιβλίο έχει απομείνει το μόνο μέσο, με απεριόριστες δυνατότητες, για την πνευματική ανάπτυξη, τη γλωσσική καλλιέργεια και την ψυχική ισορροπία του παιδιού. Αλλά τα παιδιά μας δεν διαβάζουν. Γιατί;
Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν ξέρουν να διαβάζουν – δεν ξέρουν πραγματική ανάγνωση. Το διάβασμα φαίνεται κάτι απλό και αυτονόητο. Νομίζουμε πως, αν το παιδί μάθει να ξεχωρίζει τα γράμματα του αλφάβητου και αποστηθίσει τους ήχους που δημιουργούν οι διάφοροι συνδυασμοί τους, η δεξιότητα της ανάγνωσης έχει κατακτηθεί. Από κει και ύστερα απαιτείται απλώς η εξάσκηση (διάβασμα μερικών μικρών κειμένων) για να αυξηθεί η ταχύτητα της ανάγνωσης.
Αλλά η ανάγνωση δεν είναι μια απλή διαδικασία αποκρυπτογράφησης των γραπτών συμβόλων (δηλαδή των γραμμάτων και των συνδυασμών τους) και μετατροπής τους σε ήχους. Είναι μια πολύπλοκη νοητική διεργασία που μετατρέπει ταυτόχρονα τους ήχους σε εικόνες αντικειμένων και έννοιες.
Δηλαδή, όταν διαβάζουμε, στο μυαλό μας δημιουργούνται εικόνες και έννοιες που τροποποιούνται και αναπροσαρμόζονται με βάση τις πληροφορίες που παίρνουμε συνεχώς μέσα από το κείμενο.
Δεν αρκεί να αποκωδικοποιούμε τα γράμματα και τους συνδυασμούς τους για τη μετατροπή τους σε ήχους. Πρέπει ταυτόχρονα να μετατρέπουμε τους ήχους (πραγματικούς ή νοητούς στην περίπτωση που διαβάζουμε «από μέσα μας») σε εικόνες αντικειμένων και έννοιες. Όταν αυτή η διπλή διαδικασία κατακτηθεί, τότε μόνο μπορούμε να πούμε ότι το παιδί ξέρει να διαβάζει.
Είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσουμε οποιαδήποτε στιγμή αν ένα παιδί έχει μάθει ή όχι να διαβάζει, κάνοντας το ακόλουθο απλό τεστ:
Δίνουμε στο παιδί να διαβάσει (για πρώτη φορά) μια πρόταση λίγο μεγαλύτερη από μία αράδα ενός παιδικού βιβλίου. Η πρόταση αυτή θα πρέπει να καταλήγει σε ερωτηματικό.
Αν το παιδί ξεκινήσει να διαβάζει την πρόταση δίνοντας στη φωνή του, από την αρχή, ερωτηματική χροιά (σαν να έχει «δει» το ερωτηματικό πριν αρχίσει να διαβάζει την πρόταση), τότε ξέρει πια να διαβάζει, δηλαδή να διαβάζει και να καταλαβαίνει αυτά που διαβάζει.
Αν, όμως, το παιδί δώσει ερωτηματική χροιά στη φωνή του όταν φτάσει στην τελευταία λέξη της πρότασης ή (ακόμα χειρότερα) στην τελευταία συλλαβή της τελευταίας λέξης, τότε δεν έχει μάθει ακόμα να διαβάζει, δηλαδή δεν καταλαβαίνει αυτά που εμφανίζεται να διαβάζει. Γιατί, λοιπόν, να του αρέσει το διάβασμα; Κι αυτό μπορεί να κρατήσει χρόνια…
Ένα άλλο απλό τεστ είναι το εξής: Δίνουμε στο παιδί να διαβάσει για μία και μοναδική φορά μια παράγραφο ενός παραμυθιού που δεν έχει ξαναδιαβάσει. Και μετά του ζητάμε να μας πει το περιεχόμενο αυτού που διάβασε. Αν δεν μπορεί να το πει (ενώ «πιάνει στον αέρα» καθετί που ακούει) τότε δεν ξέρει να διαβάζει.
Η αιτία αυτού του τεράστιου προβλήματος (που οδηγεί στην απώθηση του διαβάσματος) είναι η εκμάθηση της ανάγνωσης με τη μέθοδο του συλλαβισμού (με τον παραπλανητικό όρο «αναλυτικοσυνθετική» μέθοδος) που επιβλήθηκε υποχρεωτικά στα ελληνικά σχολεία από τη δεκαετία του ’80.
Σκεφτείτε κάτι απλό: Φαντάζεστε πως στις ΗΠΑ, τη Μεγ. Βρετανία, την Αυστραλία, την Ιαπωνία, την Κίνα κλπ. μπορεί να διδαχτεί η ανάγνωση με συλλαβισμό; Εκεί πώς μαθαίνουν, άραγε, τα παιδιά να διαβάζουν;
Και μη χαρακτηρίζετε εύκολα τα παιδιά με τη δικαιολογία της «δυσλεξίας» (που χρησιμοποιείται σαν πασπαρτού). Σκεφτείτε μήπως απλώς φταίει η εκπαίδευσή τους.
Ο δεύτερος λόγος που τα παιδιά μας δεν διαβάζουν είναι τα σχολικά βιβλία με το περιεχόμενό τους και την υποχρέωση για αποστήθιση πραγμάτων που δεν τους ενδιαφέρουν. Είναι λογικό μετά να θεωρούν αρνητική γενικά την έννοια του βιβλίου. Και να μη ξέρουν πώς πραγματικά διαβάζεται ένα βιβλίο.
Θυμάμαι πως όταν δίδασκα στους φοιτητές των Παιδαγωγικών Τμημάτων της Ρόδου με ρωτούσαν ποιες σελίδες από τα βιβλία που τους έδινα έπρεπε να διαβάσουν για τις εξετάσεις. Τους απαντούσα: «Όλες. Και είναι πολλές επίτηδες για να μη μπορείτε να τις αποστηθίσετε. Και στις εξετάσεις εγώ θα σας ρωτήσω για τα συμπεράσματα που βγάλατε διαβάζοντας μία και μοναδική φορά αυτά τα βιβλία».
Και προσπαθούσα να τους εξηγήσω πώς πρέπει να διαβάζουν, λέγοντας: «Ας πούμε πως χθες διαβάσατε ένα μυθιστόρημα. Φυσικά το διαβάσατε μια φορά και μπορείτε να πείτε μια περίληψή του. Μπορείτε να πείτε τι σας άρεσε και τι δεν σας άρεσε, τι ενδεχομένως σας συγκίνησε ή τι σας προβλημάτισε, τι σκεφτήκατε ή τι συμπεράσματα βγάλατε ή τι νομίζετε πως προσπάθησε να κάνει ο συγγραφέας και γιατί ενδεχομένως το έγραψε. Σίγουρα δεν θυμάστε πολλές από τις λεπτομέρειες – θυμάστε, όμως, κάποια πράγματα που σας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, είχαν για σας μια σημασία».
Τους ήταν πάρα πολύ δύσκολο να διαβάσουν και να σκεφτούν με αυτόν τον τρόπο…
Η διδασκαλία της γραφής
Η σύγχρονη γραφή δεν είναι αυτή που διδάσκεται στο σχολείο, δεν είναι δηλαδή η γραφή με το μολύβι, αλλά η γραφή με το πληκτρολόγιο του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Όταν το παιδί μεγαλώσει, είναι μάλλον απίθανο να χρησιμοποιεί τη γραφή με το μολύβι (ή με κάποιου είδους στιλό) σε οποιαδήποτε δραστηριότητά του. Ακόμα και οι γιατροί γράφουν σήμερα τις συνταγές τους στον υπολογιστή…
Από την άλλη, όμως, γνωρίζουμε ότι η ανάπτυξη της δεξιότητας των χεριών του παιδιού βοηθάει την ανάπτυξη του εγκεφάλου του. Δυστυχώς, το ελληνικό σχολείο έχει ουσιαστικά καταργήσει δραστηριότητες που αναπτύσσουν τη δεξιότητα των χεριών, όπως η χειροτεχνία, η ξυλοκοπτική κλπ.
Θα ήταν, λοιπόν, σκόπιμο να χρησιμοποιήσουμε τη διδασκαλία της γραφής με το μολύβι (που έτσι κι αλλιώς γίνεται στο σχολείο) για την ανάπτυξη αυτής της δεξιότητας (και όχι με στόχο αυτή καθαυτή τη γραφή).
Οι αντιφάσεις, όμως, του ελληνικού σχολείου συνεχίζονται. Μολονότι υποτίθεται πως το σχολείο ενδιαφέρεται να μάθει στο παιδί να κάνει «ωραία» γράμματα (που δεν χρειάζονται πια – αλλά θα ακούσετε πολλές φορές τις δασκάλες και τους δασκάλους να κάνουν παρατηρήσεις για τα γράμματα του παιδιού), ουσιαστικά κανείς δεν ενδιαφέρεται να προσφέρει στο παιδί τις τρεις αναγκαίες προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν την ανάπτυξη μιας ομοιόμορφης και καλοσχεδιασμένης γραφής. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής:
α) Η εκμάθηση της φοράς σχεδίασης των διαφόρων γραμμών ενός γράμματος.
Δεν είναι εύκολο να καθορίσουμε γενικούς κανόνες για τη φορά σχεδίασης. Για παράδειγμα, άλλες ευθείες γραμμές γράφονται με φορά από πάνω προς τα κάτω και άλλες με φορά από κάτω προς τα πάνω.
Γενικά, τα παιδιά έχουν την τάση να σχεδιάζουν τους κύκλους δεξιόστροφα, ενώ στα γράμματα τα κυκλικά τμήματα τις περισσότερες φορές (αλλά όχι όλες) σχεδιάζονται αριστερόστροφα. Θα πρέπει να βοηθήσουμε το παιδί να μάθει να σχεδιάζει το κάθε γράμμα με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
β) Η σχεδίαση ισοϋψών γραμμάτων, με τη σωστή τοποθέτησή τους πάνω σε μια γραμμή.
Θα πρέπει να βοηθήσουμε το παιδί να σχεδιάζει τα γράμματα στις σωστές αναλογίες. Γι’ αυτό, θα πρέπει να χρησιμοποιεί τετράδια που έχουν τέσσερις γραμμώσεις για κάθε γραμμή:
Επειδή δεν υπάρχουν πια στην αγορά τέτοια τετράδια (αφού το σχολείο δεν τα προτείνει) μπορείτε να φτιάξετε ανάλογες σελίδες τυπώνοντάς τες από τον υπολογιστή σας.
γ) Ο τρόπος με τον οποίο το παιδί πρέπει να κρατάει το μολύβι όταν γράφει – και γενικά η σωστή στάση του σώματος, καθώς και η τοποθέτηση του τετραδίου πάνω στο γραφείο ή στο τραπέζι:
Για αναλυτικές πληροφορίες σε όλα τα παραπάνω δείτε τα παρακάτω βίντεο:

Τάσος Ανθουλιάς

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Γιώργος Λιγνός:1976 ; Πολλά χρόνια πριν ... Για τα πανεπιστημιακά συγγράμματα και το Μπουχάριν


1976 ; Πολλά χρόνια πριν ... .................................................
Για να είμαι δίκαιος η ζωή, μου έδωσε απο νωρίς πολλά μαθήματα. Ένα απο αυτά αφορούσε τις προσδοκίες των μαζών ή του πλήθους και το φαντασιακό υπόβαθρο της επιτυχημένης πολιτικής, δηλαδή αυτής που αρέσει στις μάζες.
Ένα απο τα πρώτα ζητήματα που έθετε το φοιτητικό κίνημα των πρώτων μεταδικτατορικών χρόνων ήταν το ζήτημα των συγγραμμάτων. Απο ότι θυμάμαι πολύ σύντομα το ζήτημα πήρε τη μορφή διεκδίκησης δωρεάν συγγραμμάτων και όχι την διεκδίκηση πολλών συγγραμμάτων με σκοπό πληρέστερη επιστημονική κατάρτηση.
Ήταν ακόμα τότε Υπουργός Παιδείας ο Γεώργιος Ράλης. Είχε ήδη προωθήσει την γλωσσική μεταρύθμιση (μονοτονικό) όταν για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι, αλλά και δεν έχει σημασία, ξεκίνησε έναν φοιτητικός αναβρασμός στο Α.Π.Θ. Στη σχολή μου, Φιλοσοφική και Ινστιτούτα Ξένων Φιλολογιών, το θέμα τον δωρεάν συγγραμμάτων πήρε γρήγορα διαστάσεις. Ούτε λίγο ούτε πολύ διαμορφώθηκε ένα αίτημα για δωρεάν παροχή όλων των βιβλίων των Ξένων Φιλολογιών και όλων των βασικών βιβλίων της Φιλοσοφικής, ήτοι Liddell Scot αλλά και η Ιστορία Ελληνικής Λογοτεχνίας του Δημαρά και διάφορα άλλα. Κάθε παράταξη πλειοδοτούσε προτείνοντας. Το βασικό σκεπτικό ήταν ότι όταν θα πάμε στην επαρχία να διδάξουμε πρέπει να είμαστε «εφοδιασμένοι» με πολλά βιβλία. Λές και η γνώση σταματούσε στο Liddel Scott ή την Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Δημαρά.
Η φοιτητική παράταξη του Ρήγα Φεραίου στη Φιλοσοφική, η Δημοκρατική Ενότητα (ο τίτλος δεν έχει σημασία) ευτύχησε να απαρτίζεται απο νοήμονες ανθρώπους. Έτσι γρήγορα με τη συμβολή ενός πολύ αξιόλογου μέλους της παράταξης, που η μετέπειτα πορεία του σαν εξαιρετικού καθηγητή Πανεπιστημίου επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό, διατυπώθηκε μια άποψη εντελώς διαφορετική.
Το πρώτο δεδομένο ήταν ότι το κόστος των βιβλίων ήταν τεράστιο, η δε δαπάνη μόνο για τα δωρεάν βιβλία ολόκληρης της Φιλοσοφικής και των Ινστιτούτων Ξένων Γλωσσών ήταν όσος όλος ο προϋπολογισμός του ΑΠΘ
Το δεύτερο δεδομένο, που αφορούσε το εφικτό των επαναστατικών αιτημάτων, ότι όταν διατυπώνεις ένα μαξιμαλιστικό και ακραίο αίτημα, τότε οδηγείς το κίνημα σε βεβαία ήττα.
Εμείς προτείναμε μια ενδιάμεση λύση. Με κάποια σχετική διεύρυνση της χρηματοδότησης να αγοράζονται τα βιβλία αυτά σε ένα ικανό αριθμό ώστε να μπορούν όλοι οι φοιτητές να τα δανείζονται ή να τα χρησιμοποιούν στο σπουδαστήριο.
Έτσι σε ένα βάθος 5 χρόνων θα υπήρχε σημαντικά μεγαλύτερος αριθμός βιβλίων στην βιβλιοθήκη και τα σπουδαστήρια που θα εξασφάλιζε την ουσιαστική επιστημονική αναβάθμιση των σπουδών.
Δυστυχώς όμως η κοινή λογική απουσίαζε. Θυμάμαι μια μαζικότατη συνέλευση (ο σύλλογος είχε 1000 και πλέον μέλη) όπου θεούσες αντάμα με αριστεριστές και πασοκτζήδες αλλά και με την ανοχή των νεοδημοκρατών φοιτητών και τις τσιρίδες των φοιτητριών των παραθρησκευτικών οργανώσεων, όλοι μαζί υπερψήφισαν την πρόταση για δωρεάν παροχή καθώς και όλες τις επακόλουθες, μεταξύ των οποίων την πρόταση για κατάληψη με μεγάλη πλειοψηφία.
Αντισταθήκαμε. Δεχθήκαμε σφοδρή κριτική απο τις «συνεπείς» δυνάμεις η οποίες είχαν βρεί ένα χωράφι με ξερόχορτα για να βάλουν φωτιά.
Η επεισοδιακή αυτή συνέλευση τελείωσε με πρόταση μομφής της παράταξής μας. Αποχωρήσαμε, καμια δεκαριά είμασταν όλοι κι΄όλοι, δηλώνοντας πώς πάμε να παραγγείλουμε βιβλιοθήκη για να βάλουμε τα βιβλία που θα κερδιζόντουσαν απο τις συνεπείς δυνάμεις. Φυσικά δικαιωθήκαμε. Όπως όλες οι μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις φθείρονται απο την κόπωση και την έλλειψη ιεράρχισης στόχων έτσι και αυτή ξεφούσκωσε.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο γραφείο θεσσαλονίκης του Ρήγα ασκήθηκε δρυμεία κριτική στην οργάνωση της Φιλοσοφικής διότι με τις θέσεις της απομονώθηκε απο το κίνημα.
Δυστυχώς οι άλλοι φίλοι της οργάνωσης (ανθρώπους που ακόμα αγαπώ τους λέω έτσι αντι του υποκριτικού σύντροφοι) μαζί και εγώ, δεν είχαμε τα κατάλληλα ανακλαστικά και δεν αντιδράσαμε.
Βλέπετε όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα Κάμενεφ, ένα Ζηνόβιεφ, ένα Μπουχάριν έστω. Απο τότε έδειχνε το πράγμα.


Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά. Μαζί με τις οπώρες φθίνει και η λογική

Ομαδική Παράκρουση, η δύναμη του λαϊκισμού

Το σχόλιο της μαργαρίτας

Ο Άγγελος Συρίγος έμεινε σχεδόν μόνος. Έχει την αμέριστη συμπαράσταση χιλιάδων συνανθρώπων μας, ιδιωτικά,  αλλά πολύ ολίγων δημόσια και ανοικτά, προς το παρόν. Προς τιμήν του ο ΠτΔ κ. Προκόπης Παυλόπουλος εξέφρασε δημόσια τη συμπάθεια και συμπαράστασή του. Δεν είναι κανένας φόβος που φυλάει τα έρημα. Απλά δεν είναι πρέπον στη χώρα αυτή να κάνεις παρατηρήσεις σε κάποιον που λερώνει έναν τοίχο με κάποιο «προοδευτικού» τύπου περιεχόμενο. Μόνο αυτό συμπάσχοντες.


 Από την πάντα εύστοχη δημοσιογράφο Maria Kastrisianaki-guyton και τον τοίχο της στο facebook.

Καταλονία

Βγήκε ο πιονέρος της Ανεξαρτησίας, πρώην Πρόεδρος της Καταλονίας Artur Mas, ο απόλυτος υπεύθυνος για το μπάχαλο που δημιούργησε ο ίδιος, με το πρώτο Δημοψήφισμα το 2014 και τη ριζοσπαστικοποίηση με αισχρά ψέματα και υποσχέσεις, και δηλώνει ότι δεν είναι η κατάλληλη ώρα για Ανεξαρτησία. Ο παπατζής που υπόσχονταν ότι με την απόσχιση η Καταλονία θα γινόταν η Δανία του Νότου. Βλέπει τις μεγάλες εταιρείες να την κάνουν για την Ισπανία και τα έχει κάνει επάνω του. Μετά τις δυο μεγάλες Τράπεζες Sabatell και Caixa, τρεις ακόμα μεγάλες επιχειρήσεις και βιομηχανίες ανακοίνωσαν μετακόμιση στη Μαδρίτη. Η Gas Natural, η Εταιρεία παραγωγής κρασιού Freixnet, και η Combi Fabrics, δήλωσαν ότι μεταφέρουν τις έδρες τους στη Μαδρίτη. Από Δανία του Νότου θα γίνουν Τυνησία του Βορρά. Κι αυτά όταν ο Puigdemon, το μόνο που έχει στο νού του είναι πως θα ικανοποιήσει τους ακροαριστερούς και αναρχικούς που τον στηρίζουν και απαιτούν εδώ και τώρα Ανεξαρτησία. Τον θρόνο του μη χάσει και γαία πυρί μειχθήτω.
Καλό Σαββατοκύριακο κομπανιέρος.

Από τον φίλο μας Πασχάλη Παπαχριστόπουλο και τον τοίχο του στο fb.

Ιμάμηδες...

Η βελγική κυβέρνηση αποφάσισε να ανακαλέσει την άδεια παραμονής στην χώρα του ιμάμη, στο κεντρικό τζαμί των Βρυξελλών. Η αιτιολογία ήταν ότι ο ιμάμης δίδασκε μία ακραία σαλαφική μορφή του Ισλάμ και διέσπειρε λόγο μίσους και διχόνοιας. Να σημειώσουμε ότι το κεντρικό τζαμί των Βρυξελλών χρηματοδοτείται εξολοκλήρου από τη Σαουδική Αραβία.
Επιπλέον, στο Βέλγιο λειτουργούν περίπου 300 με 400 τζάμια (δεν ειναι όλα καταγεγραμμένα δεδομένου οτι αρκετά λειτουργούν σε αποθήκες, νοικιαςμενες αίθουσες, δεν ειναι δηλωμένα κλπ), εκ των οποίων, μόνο τα 35 είναι επίσημα αναγνωρισμένο από το κράτος. Τα περισσότερα από αυτά τα ανεπίσημα τζάμια, χρηματοδοτούνται από το Κατάρ για τη Σαουδική Αραβία και προωθούν ως εκ τούτου την ορθόδοξη ακραία συχνά μορφή του Ισλάμ..
Στο Βέλγιο το κράτος αναγνωρίζει ως επίσημες θρησκείες την χριστιανική και ιουδαικη και χρηματοδοτεί-μισθοδοτεί τους ιερείς στους αντίστοιχους ναούς.
Την χρηματοδότηση των τζαμιών έχει αναλάβει ως επί το πλείστον η Σαουδική Αραβία με το Κατάρ αλλά και σε μερικές περιπτώσεις η Τουρκική, Μαροκινή, και Τηνισιακή κυβέρνηση. Αρκετά μικρά τζάμια είναι αυτοχρηματοδοτούμενα από τους ίδιους τους πιστούς.
Παρόλο που η βελγική κυβέρνηση γνωρίζει ότι η Σαουδική Αραβία και το Καταρ χρηματοδοτούν και προωθούν ακραίο ισλαμισμό, δεν τολμούσε μέχρι πρόσφατα να κάνει κάτι. Αιτία; Τα πλούσια συμβόλαια εξαγωγής όπλων και βελγικού αμυντικού εξοπλισμού στις χωρες αυτές.
Οι τελευταίες τρομοκρατικες επιθέσεις στις Βρυξέλλες αποτέλεσαν το έναυσμα για αλλαγή της πολιτικής στο θέμα της διαχείρισης των τζαμιών. Εχει αρχίσει η καταγραφή και διακριτική παρακολούθηση τους... Ας ελπίσουμε ότι θα φέρει αποτέλεσμα, εάν και πολύ φοβάμαι ότι έρχεται πάρα πολύ αργά, η ζημιά έχει γίνει ήδη...


Ο αδελφός εν όπλοις Δημήτρης Τριανταφυλλίδης  για την νεοκομμουνιστική προπαγάνδα


Στην μητέρα - πατρίδα του σοβιετικού κομμουνισμού, ήταν επίσημη πολιτική το ανέβασμα ηρωϊκών - επικών έργων στις σκηνές των θεάτρων, της όπερας κλπ με σκοπό την εξύμνηση των καθεστώτων (λέγε με προπαγάνδα).
Από τότε που οι νεοκομμουνιστές με τους ακροδεξιούς συνεργάτες τους ανέλαβαν την διακυβέρνηση της χώρας, η "πολιτιστική" αυτή παραγωγή καταγράφεται στους χρηματοδοτούμενους από τους κράτους φορείς. Έτσι είχαμε τις ανεκδιήγητες επιλογές του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου και τώρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την "όπερα του προδομένου λαού".
Βεβαίως η τέχνη δεν πρέπει να γνωρίζει όρια και περιορισμούς.
Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με τέχνη, αλλά και την πιο καθαρή μορφή προπαγάνδας επιχορηγούμενης από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Η Ελλάδα δεν είναι άξια να έχει δημόσια τηλεόραση, εθνικό θέατρο, εθνική λυρική σκηνή. Δουλοπρεπείς ατάλαντοι βολεύονται εις υγείαν των κορόιδων.
Θα ψηφίσω όποιο κόμμα θα δηλώσει πως θα τα κλείσει οριστικά.
Ψήφο από μένα, μεσοβέζικες κομ ιλ φο λύσεις ενοχικών αστών, δεν βλέπουν.
Και ένα σχόλιο από το FACT και τη Βίβιαν Ευθυμιοπούλου
Υπάρχουν και όρια

Στο FACT υπερασπιζόμαστε τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και με πάθος το δικαίωμα των ατόμων να θρησκεύονται ελεύθερα. Σε αυτή την ιστορική και πολιτική συγκυρία δεν κρίνουμε σώφρον να ανοίξει το θέμα των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους γιατί η κοινωνία δεν αντέχει άλλον ένα διχασμό. Άλλωστε, οι προτεραιότητες της χώρας είναι άλλες και το κράτος χρειάζεται το κοινωνικό δίκτυο της Εκκλησίας προκειμένου να ανακουφίζει εύκολα και όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται τα θύματα της κρίσης.
Όμως, η απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος να αποστείλει εξώδικο σε πολιτικό για μια γενικόλογη θέση που υποστήριξε για να τεκμηριώσει ένα μάλλον ασαφή συλλογισμό μας θορυβεί. Αυτό ξεπερνά τα όρια που πιστεύουμε πως πρέπει να υπάρχουν. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία αν όσα είπε ο Γιάννης Ραγκούσης είναι σωστά. Εμείς έχουμε σοβαρές διαφωνίες με όσα είπε. Τα θεωρούμε λαϊκίστικα και επιδερμικά ενώ το αίτημα για "outing" μόνο προοδευτικό δεν είναι. Δεν είναι όμως δυνατόν η Ιερά Σύνοδος να χρησιμοποιεί την ισχύ και την απήχηση που έχει στην κοινωνία για να κλείσει στόματα.
Πρόκειται για μία ατυχή στιγμή που ελπίζουμε να μην έχει συνέχεια. Οι απόψεις τις Ιεράς Συνόδου σχετικά με το θέμα των ταυτοτήτων είναι σεβαστές. Όσο σεβαστές είναι απόψεις και των υπολοίπων Ελλήνων πολιτών.


Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Θανάσης Μαχιάς: Γιαμαμότο Φανατικά



Ο φίλος μας Θανάσης Μαχιάς εξηγεί απλά και γλαφυρά γιατί το κράτος το ίδιο βάζει προσκόμματα στην επένδυση του Ελληνικού διαχρονικά.

Άκουγα (και συμμετείχα) στην χλεύη της δασικής έκτασης στο Ελληνικό που εμποδίζει μια από τις μεγάλες επενδύσεις που τόσο ανάγκη έχει η χώρα. Μετά, έμαθα ότι αφορά μόνο 15 στρέμματα και είδα την αεροφωτογραφία τους (από το ΣΚΑΙ).
Ήμουν πολύ πιο επιφυλακτικός στην χλεύη για τα αρχαία του Ελληνικού, και στο στρεβλό δίλημμα: επένδυση ή αρχαία; Nα γίνει η επένδυση και ας καταστραφούν τα αρχαία, ή μήπως ΔΕΝ υπάρχουν αρχαία και είναι εύρημα για να ακυρωθεί η επένδυση; …
Πιο καθαρή είναι περίπτωση της Χαλκιδικής. Όμως, δύσκολα διακρίνεις πού σταματά η ιδεοληψία και πού αρχίζει ο εκβιασμός της εταιρίας σε μια χρεοκοπημένη χώρα. Και τώρα; Η επένδυση προχωρά: γιατί η κυβέρνηση υποχώρησε στον εκβιασμό της εταιρίας; ή γιατί η εταιρία υποχώρησε στην «σθεναρή» στάση της κυβέρνησης; …

Έτυχε λόγω της 20χρονης παραμονής μου στο Ηράκλειο, να μάθω ότι μεγάλο μέρος τειχών της πόλης βρίσκονται κάτω από την σύγχρονη πόλη. Αυτό δεν "ενοχλεί" την αρχαιολογική συντήρηση, γιατί έτσι τα αρχαία «συντηρούνται δια της καταχώσεως», (περίπτωση Ελληνικού). Το πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να ανασκαφούν (στο Ηράκλειο έπρεπε να περάσει υπόγειος αγωγός από την κεντρική πύλη).

Έτυχε επίσης να είμαι παρόν σε μια μικρογραφία ίδιας ιστορίας, στην Κρήτη, όταν κτίστηκε το ΕΛΚΕΘΕ (τότε ΙΘΑΒΙΚ) στην Αμερικάνικη βάση που ήταν επίσης αρχαιολογικός χώρος (δια καταχώσεως ). Οι εργασίες ανέγερσης των κτηρίων «έπεσαν» πάνω σε μινωικό τάφο. Η αρχαιολογική υπηρεσία τα πάγωσε όλα μέχρι να υπάρξουν οι πιστώσεις και να γίνει η ανασκαφή. Το ΕΛΚΕΘΕ παρενέβη, πλήρωσε 2 υποτροφίες διδακτορικών, η ανασκαφή ολοκληρώθηκε σε 6 μήνες, οι οικοδομικές εργασίες διαφοροποιήθηκαν ώστε να ενσωματώσουν την ανάδειξη των αρχαίων και δεν υπήρξε καθυστέρηση στα κτήρια και το ενυδρείο. Αν η υπόθεση είχε αφεθεί στο δημόσιο, τα κτήρια ακόμη θα κτιζόντουσαν, αν είχε αφεθεί στον «επενδυτή» ο τάφος ίσως είχε εξαφανιστεί ….
Τι ακριβώς συζητάμε σε όλες αυτές τις περιπτώσεις; Προσχήματα για ακύρωση των επενδύσεων; ή χατίρια και ρουσφέτια; … και … ας καεί και το παλιάμπελο, αφού θα βγάλουμε το άχτι μας ταλαιπωρώντας τον επόμενο κακόμοιρο που θα πάει να κτίσει;

Τι θέλω να πω ...
Όλα τα παραπάνω έχουν νομίζω μία κοινή συνισταμένη. Ένα είναι το πρόβλημα: οι χρόνοι, η βραδύτητα του δημοσίου και όχι τα αγοραία περιπτωσιολογικά διλλήματα. Η δυσλειτουργική, αναποτελεσματική διοίκηση που όλοι προστατεύουν, τό βαθύ κράτος που κανείς τολμά να αγγίξει, να το βάλει να δουλέψει, οι υπηρεσίες που κανείς δεν αξιολογεί.
Στο Ελληνικό, θα γίνουν μεγάλες εκτάσεις πράσινου, είναι γελοίο να συζητάμε για 15 στρέμματα. Άλλα είναι τα ερωτήματα:
Γιατί 8 χρόνια δεν αποχαρακτηρίστηκαν τα συγκεκριμένα 15 στρέμματα; Γιατί δεν "μεταφέρθηκαν" πολεοδομικά στην διπλανή έκταση που θα γίνει πράσινη; Γιατί δεν "ανταλλάχτηκαν" με τα εκατοντάδες στρέμματα που θα δενδροφυτευτούν; … μέσα σε 24 ώρες. Γιατί οι υπηρεσίες δεν υποχρεώθηκαν να το κάνουν μέσα σε ένα μήνα; Γιατί περίμεναν όλα αυτά τα 5 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει;
Γιατί οι αποφάσεις του συμβουλίου επικρατείας ή της διαιτησίας καθυστερούν χρόνια και μήνες;
Γιατί η παρουσία αρχαίων φοβίζει και δεν χαροποιεί; Γιατί η ανασκαφή και ενσωμάτωση των αρχαίων να μην γίνεται σε χρόνο "μηδέν";
Γιατί δεν ζητάμε να αλλάξει άμεσα το θεσμικό πλαίσιο για όλους, αλλά εμφανιζόμαστε υπέρμαχοι "προνομιακών" ρυθμίσεων υπέρ του επενδυτή;

Όσο γαργαλιστικό και αν είναι, είναι νομίζω λάθος (και ίσως μέγα) να στοιχιζόμαστε: ή με τον επενδυτή ή με τα αρχαία (-τα δέντρα, -το περιβάλλον). Είναι και τα δύο, πλευρές του λαϊκισμού. Ο εχθρός είναι ένας: το σημερινο θεσμικό πλαίσιο και φταίνε όσοι δεν το αλλάζουν.
Πού αρχίζει η ιδεοληψία και πού οι τυχόν εκβιασμοί; Έχουμε ένα σαθρό, δυσλειτουργικό κράτος που κακοφορμίζει μέρα με την μέρα. Ένα κράτος φτιαγμένο για να λειτουργεί δεσποτικά, καισαρικά, ... που σήμερα το βλέπουμε να είναι πάτημα για ιδεοληψίες, … και χθες (αύριο;) το βλέπαμε να κάνει χατιράκια (πελατειακά;), σε όποιον αυτο επέλεγε, ώστε να είσαι υποχρεωμένος σε αυτό, και να του κάνεις τεμενάδες.
Αυτό το κράτος οφείλουμε να μετασχηματίσουμε ..... γιατί δυστυχώς κανένα μνημόνιο δεν μας έχει υποχρεώσει ακόμα ... και πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας, ... αντί στοιχιζόμαστε με την μια ή την άλλη ιδεοληψία, με τον έναν ή τον άλλον επενδυτή.
Και τα δύο εμείς στο τέλος θα τα πληρώσουμε.

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Φωκίων Καραβίας: Αφήστε στις τράπεζες χώρο να αναπνεύσουν


H δημόσια διαφωνία ΔΝΤ και ΕΚΤ για τις ελληνικές τράπεζες έχει προκαλέσει ήδη αρνητικές επιπτώσεις, τονίζει ο CEO της Eurobank. Γιατί η αντιμετώπιση των NPLs είναι η λύδια λίθος για την ελληνική ανάκαμψη. Κρίσιμo το θέμα των στρατηγικών κακοπληρωτών.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αναφέρθηκε πρόσφατα στην πιθανότητα ενός ακόμα ελέγχου της ποιότητας των στοιχείων ενεργητικού (AQR) και μιας επιπλέον ανακεφαλαιοποίησης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.
Αλλά οι απερίσκεπτες τοποθετήσεις για αυτά τα ζητήματα ενδέχεται να υπονομεύσουν τους στόχους που το ΔΝΤ ορθώς προωθεί από τότε που ξεκίνησε η ελληνική κρίση χρέους. Αν υπερισχύσει το ΔΝΤ, θα πρόκειται για την τέταρτη κεφαλαιακή ένεση τα τελευταία πέντε χρόνια.
Οι μέτοχοι των ελληνικών τραπεζών, συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού κράτους, έχουν δει την επένδυση τους να εξαϋλώνεται δύο φορές σε ανακεφαλαιοποιήσεις. Έχουν κάθε δικαίωμα να ρωτήσουν γιατί θα επιτύχει μια τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση όταν απέτυχαν και οι τρεις προηγούμενες. Και να αναρωτηθούν επίσης τι επίπτωση θα έχει αυτό στις προσπάθειες που κατέβαλαν οι ελληνικές τράπεζες από το 2015 για να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα υπέβαλε τις ελληνικές τράπεζες σε έναν έλεγχο της ποιότητας των στοιχείων ενεργητικού και σε ένα stress test το 2015. Από τότε, η ελληνική οικονομία επέτυχε καλά αποτελέσματα, σίγουρα καλύτερα από το σενάριο στο οποίο δοκιμάστηκαν οι τράπεζες, ενώ έχουν βελτιωθεί και σημαντικοί δείκτες στο τραπεζικό σύστημα.
Η λύδια λίθος για την οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας είναι η δυνατότητα των τραπεζών να αντιμετωπίσουν τον όγκο των μη εξυπηρετούμενων δανείων έγκαιρα και αποτελεσματικά. Δεν ήμασταν ποτέ σε καλύτερη θέση για να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα. Τα αναγκαία νομικά εργαλεία έχουν θεσπιστεί και οι τράπεζες προχωρούν με τις πρώτες πωλήσεις χαρτοφυλακίων μη εξυπηρετούμενων δανείων.
Αλλά η δημόσια κόντρα ανάμεσα στο ΔΝΤ και στην ΕΚΤ, δύο μεγάλους διεθνείς εμπλεκόμενους φορείς, για το τι θα γίνει με τις ελληνικές τράπεζες, αποδεικνύεται ήδη αντιπαραγωγική. Οι τιμές των τραπεζικών μετοχών έχουν υποχωρήσει σημαντικά. Η επιστροφή των καταθέσεων, που προχωράει με σταθερό ρυθμό μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος τον Ιούνιο, μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο.
Το ΔΝΤ έχει αφιερώσει σημαντικούς πόρους, χρόνο και προσπάθεια για την ανάκαμψη της Ελλάδας. Οι αξιωματούχοι του ζητούσαν πάντοτε να χαραχθεί μια διαχωριστική γραμμή με το παρελθόν της χώρας. Οπότε πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως οι δημόσιες συζητήσεις για τραπεζικές ανακεφαλαιοποιήσεις μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ.
Οι ελληνικές τράπεζες θα διαδραματίσουν κρίσιμο ρόλο στην αποκατάσταση της κουλτούρας πληρωμών στη χώρα. Περίπου το ένα τέταρτο των κακών δανείων υπολογίζεται πως αφορούν τους λεγόμενους στρατηγικούς κακοπληρωτές, νοικοκυριά ή επιχειρήσεις που έχουν τα μέσα να τα αποπληρώσουν αλλά δεν το κάνουν, γιατί πιστεύουν ότι μπορούν να χρεοκοπήσουν και να ξεφύγουν ατιμώρητοι. Η εξάλειψη των μεγάλων στρατηγικών χρεοκοπιών θα είναι καίριας σημασίας για την τόνωση της ελληνικής οικονομίας και των τραπεζών μακροπρόθεσμα. Αλλά μπείτε για λίγο στη θέση ενός κακοπληρωτή. Οι φήμες για μια ανακεφαλαιοποίηση ηχούν σαν μουσική στα αυτιά του: οι τράπεζες θα έχουν περισσότερο κεφάλαιο να ξοδέψουν και με λιγότερη πίεση να κυνηγήσουν τους κακοπληρωτές θα μπορούν να διαγράψουν περισσότερο χρέος. 

Όταν μιλάει κανείς δημόσια για ανακεφαλαιοποίηση αυξάνει τον ηθικό κίνδυνο. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν μια ατζέντα και έναν οδικό χάρτη. Πρέπει να μείνουν προσκολλημένες στο σχέδιο που συμφώνησαν με τον ευρωπαϊκό εποπτικό μηχανισμό για την μείωση του όγκου των NPLs και την μεγιστοποίηση της ανάκτησης δανείων.
Την ίδια στιγμή, είναι σημαντικό να αποκατασταθεί η πιστωτική κουλτούρα με την ελαχιστοποίηση του ηθικού κινδύνου. Όλες οι ελληνικές τράπεζες έχουν αποδεχθεί τους στόχους του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού της ΕΚΤ.
Η τράπεζα μου, η Eurobank, είναι βέβαιη ότι θα φέρει αποτελέσματα. Στο μεταξύ, ασφαλώς και είμαστε ανοιχτοί σε οποιοδήποτε έλεγχο της ποιότητας των στοιχείων ενεργητικού και σε οποιοδήποτε stress test μπορεί να ζητήσει η Τράπεζα της Ελλάδας. Για να αποκατασταθεί η ομαλότητα και ένα νέο επιχειρηματικό ήθος χρειαζόμαστε ένα ξεκάθαρο οδικό χάρτη. Ένα λεπτομερές σχέδιο και χρονοδιάγραμμα έχει συγκροτηθεί σε συνεργασία με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και είναι καθοριστικής σημασίας για όλους να ακολουθήσουμε ότι έχει συμφωνηθεί.
Πρέπει να εστιάσουμε στα κακά δάνεια και να επιτύχουμε έγκαιρα τους στόχους. Παραφράζοντας μια μεταφορά του Τζέφρι Χόου, πρώην υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας, το να εγείρεις το θέμα μιας επιπλέον ανακεφαλαιοποίησης την ώρα, που ορθά, ζητάς να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για τα κακά δάνεια, είναι σαν να στέλνεις τον σφαιριστή στο γήπεδο του κρίκετ για να ανακαλύψει ότι ο αρχηγός της ομάδας έχει σπάσει το μπαστούνι του.
*Ο αρθρογράφος είναι διευθύνων σύμβουλος της Eurobank. 

Γιώργος Προκοπάκης: Πόσο χρήσιμη είναι αυτή η σοσιαλδημοκρατία;



από το fb
Αν αναρωτηθεί κανείς "ποια είναι τα δύο σημαντικότερα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπισθούν ώστε αυτή η χώρα να ορθοποδήσει;" τι απάντηση θα πάρει;
Στη διαδικασία ανασύστασης της παρ' ημίν σοσιαλδημοκρατίας, ακούμε τα πάντα. Εκτός απ' αυτό!
Ανάπτυξη θα μας φέρουν όλοι. Χωρίς τράπεζες πόση θα μας φέρουν; Με τον τρέχοντα σχεδιασμό κυβέρνησης, εταίρων και ΕΚΤ, θα δούμε το 2020 πότε είναι πιθανόν να έχουμε τράπεζες. Ένα χρόνο νωρίτερα να τις φέρεις, αλλάζουν τα πάντα! Τι τη νοιάζει τη σοσιαλδημοκρατία μας αυτό; Έχει τόσα να ασχοληθεί! Για να μην το ζαλίζουμε, κόκκινα δάνεια είναι το ένα ζήτημα, κατά τη γνώμη μου. Δείτε τι λένε οι δέκα υποψήφιοι. Τίποτε! Κοινωνικώς ευαίσθητοι, ούτε παρέμβαση για τον ορισμό της "πρώτης κατοικίας" δεν κάνουν. Ούτε κουβέντα για τους στρατηγικούς κακοπληρωτές. Ο μεγαλύτερος από τους φορείς του χώρου μας έχει κυριολεκτικά καραφλιάσει: Ταμείο Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων! Είκοσι χρόνια αγκύλωση για μια σοσιαλίζουσα ανοησία. Οι υπόλοιποι; Καλά ευχαριστώ, εσείς;
Κοινωνικό κράτος ούμπερ άλλες! Με ένα ασφαλιστικό που δεσμεύει 10-12% του ΑΕΠ από τον προϋπολογισμό - 17% συνολικά. Με εισφορές που διαλύουν την επιχειρηματικότητα, κυρίως τη μικρή και μεσαία - χωρίς ανταπόδοση. Πείτε τα ευαίσθητά σας για βρεφονηπιακούς σταθμούς, φροντίδα τρίτης ηλικίας και ό,τι άλλο θέλετε - τις δομές αλληλεγγύης μη ξεχνάτε, γιατί αν δεν γίνει μια σοβαρή διευθέτηση του ασφαλιστικού θα τις χρειαζόμαστε για εκατό χρόνια. Τίποτε, ξανά. Ας πούμε πως η πρόταση "αύξηση του δανεισμού για να μην κοπούν συντάξεις" μέσα στη Βουλή, ήταν τρολάρισμα.
Δεν ζητάει κανείς προγράμματα σωτηρίας της χώρας στη διαδικασία εκλογής ηγέτη της σοσιαλδημοκρατίας. Ζητάει το στοιχειώδες: να καταθέσει καθένας/μια τις προτεραιότητες. Μας έχουν ψοφήσει στην μεταρρυθμιστολογία, λες και θα βρεθούν οι φοβερές εκείνες μεταρρυθμίσεις που δεν ξεβολεύουν καμιά κοινωνική ομάδα και που δεν έχουν κόστος μέχρις ότου αρχίσουν να αποδίδουν. Αλλά προ παντός το πρόσημο!
Φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι πόσο χρήσιμη είναι (ή θα είναι) αυτή η σοσιαλδημοκρατία. Σε ο,τιδήποτε εκτός από βραχυπρόθεσμους πολιτικάντικους τακτικισμούς - ένα πλασάρισμα κάποιων με λιγότερο ή περισσότερο βεβαρυμένο πολιτικό παρελθόν (και παρόν εδώ που τα λέμε) στα παιγνίδια εξουσίας ή στο μοίρασμα του κράτους.

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Θάνος Καψάλής: Νέες ιδέες στην εκπαίδευση



Θα έχετε προσέξει πως στις αλλεπάλληλες απόπειρες μεταρρύθμισης του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εμφανίζονται νέοι όροι και ιδέες, τις οποίες αρχικά ασπαζόμαστε ενθουσιωδώς, εν συνεχεία τις υλοποιούμε μερικώς και στο τέλος τις αποστρατεύουμε αδόξως και άνευ αξιολογήσεως, για τα όποια αποτελέσματα της όποιας εφαρμογής τους.
Ο τρέχων λοιπόν συρμός νέων ιδεών, δρομολογημένος στις εξαγγελίες υπουργών και στα εκπαιδευτικά προγράμματα κομμάτων και φορέων επισημαίνει:

* Πρώτον, τη μεγάλη ποσότητα ύλης με την οποία επιβαρύνονται οι Έλληνες μαθητές και δεύτερον
* την ανάγκη για την εισαγωγή μεγαλύτερου αριθμού μαθημάτων επιλογής, σε σχέση με το παρελθόν, ώστε ο μαθητής να μπορεί να επιλέγει αντικείμενα που άπτονται των κλίσεων και των ενδιαφερόντων του.

Για το πρώτο λοιπόν, επιθυμώ να διαβεβαιώσω πως, στην έκταση και στον τομέα που μπορώ να γνωρίζω - η σχολική ύλη δεν είναι μεγαλύτερη στο δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα από αυτήν των ξένων.
Μια ματιά μόνο στα προγράμματα σπουδών και στα εκπαιδευτικά blog συναδέλφων του εξωτερικού, αρκεί για να διαπιστώσει κανείς τον ορυμαγδό διαφορετικών πηγών που υποδεικνύονται διδασκαλία κάθε διδακτικής ενότητας. Αν μπείτε μάλιστα στον κόπο να αθροίσετε τις σελίδες αυτών των πηγών θα διαπιστώσετε πως υπερβαίνουν κατά πολύ, τις σελίδες της μίζερα οριοθετημένης, και από ένα μόνο εγχειρίδιο, σχολικής ύλης μας.

Αναφορικά με το δεύτερο επιθυμώ να ξεκινήσω με μια υπόθεση. Έστω λοιπόν ότι η εισαγωγή πολλών μαθημάτων επιλογής είναι χρήσιμη για τους μαθητές μας. Αν είναι έτσι λογικό είναι να μπορούν να επωφεληθούν οι μαθητές όλης της επικράτειας, μπορούν όμως; Η απάντηση είναι ρητά και κατηγορηματικά όχι. Οι ιδιομορφίες του εκπαιδευτικού συστήματός μας, δηλαδή πολλές μικρές σχολικές μονάδες, διεσπαρμένες ακόμη και σε απρόσιτα σημεία της χώρας, συν το πρόβλημα των περιορισμένων πόρων, καθιστούν παντελώς ανέφικτη τη δυνατότητα του σχολείου να παράσχει σε όλους τους μαθητές την ίδια πολύπτυχη βεντάλια μαθημάτων επιλογής.

Ας πούμε ότι τσάτρα πάτρα, με περιορισμό δηλαδή του αριθμού τους ή με εξ αποστάσεως μαθήματα, καταφέρνουμε αρκετά από αυτά να είναι διαθέσιμα στην πλειονότητα των σχολείων. Είναι αυτό επωφελές, πρέπει να το επιδιώξουμε;
‘Εχω πολλές αμφιβολίες περί αυτού και θα τις εκθέσω παρά το ενδεχόμενο να χαρακτηριστώ οπισθοδρομικός και να καταστώ δυσάρεστος.

Γνώμη μου λοιπόν είναι πως, ως ένα βαθμό, η εκπαιδευτική διαδικασία εμπεριέχει και ένα στοιχείο πειθαναγκασμού. Αποσπά τα νήπια βιαίως από τη μητέρα τους για να τα εκθέσει στο άγνωστο περιβάλλον του νηπιαγωγείου, τους εφήβους από τη θερινή ραστώνη, για να τους μαντρώσει σε σχολεία και φροντιστήρια, και όλους για να τους διδάξει αντικείμενα για τα οποία ποτέ δεν ρωτήθηκαν, αν τους ενδιαφέρουν.

Και γιατί τα κάνει όλα αυτά; Διότι η πολιτεία έχει αποφασίσει, νόμιμα και δημοκρατικά, το σώμα γνώσεων και δεξιοτήτων που πρέπει να κατέχει ο μελλοντικός πολίτης προκειμένου να είναι ωφέλιμος για τον εαυτό του και για το κοινωνικό σύνολο.

Αν λοιπόν συμφωνούμε ότι ο μαθητής του Λυκείου λ.χ. ανεξάρτητα από τον μελλοντικό ακαδημαϊκό προορισμό του και τις επιθυμίες του, οφείλει κάτι να γνωρίζει από Ευκλείδεια Γεωμετρία, κάτι να έχει μάθει από τους διαλόγους του Πλάτωνα, κάπως να απολαμβάνει ένα ποίημα του Σεφέρη, κάτι να καταλαβαίνει από την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, τον Περιοδικό Πίνακα, τον Μεντελισμό, κάποια εικόνα από την ιστορική συνέχεια της πατρίδας του να έχει αποκομίσει, τότε λυπάμαι, μόλις και μετά βίας χωρούν στο maximum 35ωρο, του σχολικού προγράμματος.

Έτσι η προσθήκη ενός αριθμού επιλεγόμενων μαθημάτων, που υπερβαίνει το 10% του σχολικού χρόνου, δεν μπορεί παρά να γίνει σε βάρος διδακτικών ωρών στις οποίες διδάσκονται γνώσεις που αποδεδειγμένα συγκροτούν έναν στοιχειωδώς μορφωμένο πολίτη.

Μα θα πείτε το μέτρο αυτό, σεβόμενο τις επιλογές των μαθητών, τους δίνει τη δυνατότητα μιας αποτελεσματικής ενασχόλησης με ενδιαφέροντα και ευχάριστα διδακτικά αντικείμενα (λ.χ. κινηματογράφος, φωτογραφία κ.ά.) που σήμερα δεν συμπεριλαμβάνονται στο σχολικό πρόγραμμα. Λυπάμαι, αλλά πάλι θα διαφωνήσω. Ρόλος του σχολείου είναι να εξασφαλίσει τα καίρια και όχι ευχάριστες και σίγουρα, δημιουργικές δραστηριότητες οι οποίες ακόμη και σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, παρέχονται έξωθεν-και δωρεάν και επί πληρωμή- ώστε να μη χρειάζεται να σπαταληθεί πολύτιμος διδακτικός χρόνος.

Τέλος, να είστε βέβαιοι πως ένα σχολείο που δεν διδάσκει τα καίρια, δεν θα πλήξει τη μόρφωση των παιδιών που προέρχονται από οικογένειες με μορφωτικό επίπεδο και οικονομική κατάσταση που μπορεί να τα αναπληρώσει, αλλά κυρίως τη μόρφωση των οικονομικά ασθενέστερων μαθητών. Το επιθυμούμε;



Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Σωτήρης Γκλαβάς: Παιδεύοντας τους «παίδας» και τους γονείς



Από το Liberal

Μια νέα μεταρρύθμιση του Γενικού Λυκείου (αφορά το ωρολόγιο πρόγραμμα της Β΄ Λυκείου και κυρίως της Γ΄ Λυκείου και του εξεταστικού συστήματος εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση) ανακοινώθηκε αυτή την εβδομάδα από τον Υπουργό Παιδείας κ. Γαβρόγλου προκαλώντας τουλάχιστον έκπληξη. Και τούτο γιατί ο Πρωθυπουργός, στην τελευταία του επίσκεψη τον περασμένο Μάιο στο Υπουργείο Παιδείας (9-5-2017), αναφέρθηκε στη « ριζική αναβάθμιση των δύο τελευταίων τάξεων του Λυκείου, που θα οδηγήσει στην κατάργηση των Πανελλαδικών» με στόχο να δοθεί «χώρος και αξία στο Λύκειο με κέντρο τη διαδικασία της μάθησης και όχι της εξέτασης». Βεβαίως, αργότερα είχαν επακολουθήσει διευκρινίσεις του κ. Υπουργού ότι αυτή τη στιγμή δεν είναι δυνατόν να καταργηθούν οι πανελλαδικές εξετάσεις και ότι βασικός στόχος παραμένει η αναβάθμιση του Λυκείου. Δυστυχώς πίσω από τη ρήση Λύκειο κρύβεται πάντα το Γενικό Λύκειο, λες και το ΕΠΑΛ είναι αποπαίδι.
Αξίζει, όμως, να επισημάνουμε τις χρόνιες παθογένειες του Γενικού Λυκείου, ώστε να διαπιστώσουμε κατά πόσον αυτές αντιμετωπίζονται με όσα εξαγγέλθηκαν, εάν και εφόσον αυτά ψηφισθούν και εφαρμοσθούν.

Παρά τις 14 βασικές (με νόμο) αλλαγές στο γενικό Λύκειο (κυρίως) και στο σύστημα εισαγωγής, από το 1964 που ανέλαβε την ευθύνη των εξετάσεων το Υπουργείο Παιδείας, το Γενικό Λύκειο εξακολουθεί να παραμένει ένας κακός «προθάλαμος» της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Μάλιστα επιβεβαιώνεται και εδώ στην πράξη «το ράβε – ξήλωνε» και το «κάθε πέρυσι και καλύτερα» της λαϊκής θυμοσοφίας. Πρόκειται για ένα Λύκειο που δεν εκπαιδεύει τον ολόπλευρα μορφωμένο άνθρωπο. Από τη μια είναι σχολείο της αποστήθισης και από την άλλη της ήσσονος προσπάθειας και της χαλαρότητας, αφού υπάρχει εξασφαλισμένη ακώλυτη προαγωγή (ο μαθητής στο Λύκειο γενικά ακόμη και εάν υστερεί σε βασικά μαθήματα προάγεται με τελικό μέσο όρο σε όλα τα διδασκόμενα μαθήματα το 9,5 ενώ στο Γυμνάσιο με το 13!).
Σε ένα Γενικό Λύκειο που στέκεται στο ύψος της παιδαγωγικής και εκπαιδευτικής του αποστολής δεν υπάρχουν μαθήματα πρώτης κατηγορίας (τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα) και μαθήματα υποβαθμισμένα (τα υπόλοιπα). Η χρόνια διάλυση της εκπαίδευσης, ιδιαίτερα στο Λύκειο με τα μαθησιακά κενά και την έλλειψη καλλιέργειας μαθησιακών δεξιοτήτων (και εδώ όλοι συμφωνούν ότι υπάρχει πρόβλημα) επιβαρύνει την ελληνική οικογένεια εις δόξαν της φροντιστηριακής παιδείας. Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η αλλοίωση του μορφωτικού χαρακτήρα του Γενικού Λυκείου, με αποτέλεσμα οι μαθητές να εστιάζουν από την Α΄ Λυκείου μόνο στη μελέτη των 4 πανελλαδικά εξεταζόμενων μαθημάτων, ακυρώνοντας έτσι κάθε ουσιαστική μαθησιακή διαδικασία.
Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα ποιοτικότερο σχολείο και ένα Γενικό Λύκειο υψηλής αποδοτικότητας, όπου όλα τα γνωστικά αντικείμενα, όλων των τάξεων, θα «συμμετέχουν» στον τελικό βαθμό εισαγωγής (φυσικά με τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες) και τα θέματα στις εξετάσεις θα λαμβάνονται από κεντρική Τράπεζα Θεμάτων. Η Τράπεζα Θεμάτων αποτελεί συνήθη πρακτική στον διεθνή χώρο, ενισχύει την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία των εξετάσεων και συμβάλλει στη διαπίστωση του βαθμού επίτευξης των μαθησιακών στόχων, ώστε να γίνονται οι αναγκαίες βελτιωτικές παρεμβάσεις στην οργάνωση και διαχείριση της διαδικασίας διδασκαλίας αλλά και αξιολόγησης διασφαλίζοντας και την ισότητα ευκαιριών πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Η πρώτη εφαρμογή της «Τράπεζας Θεμάτων» στο ελληνικό Λύκειο και σε όλα τα διδασκόμενα γνωστικά αντικείμενα (στο ΕΠΑΛ μόνο στα μαθήματα γενικής παιδείας) αποσκοπούσε αφενός στην κάλυψη όλης της διδακτέας ύλης ώστε να μη δημιουργούνται μαθησιακά κενά από τάξη σε τάξη, (γεγονός που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην παραπαιδεία), στη δημιουργία «κουλτούρας θεμάτων», στην ενίσχυση της αντικειμενικότητας και αξιοπιστίας των εξετάσεων αλλά και στη διαπίστωση του βαθμού επίτευξης των μαθησιακών στόχων, προκειμένου να λαμβάνονται βελτιωτικά μέτρα. Φυσικά η πρώτη εφαρμογή (και μάλιστα χωρίς πιλοτική διεργασία, όπως θα έπρεπε), λόγω του φορτισμένου κλίματος και της πολιτικής πόλωσης που καλά κρατούσε σε όλα τα επίπεδα και, δυστυχώς, εξακολουθεί να κρατεί, «έπεσε στο κενό».
Με τη λειτουργιά της «άνθισαν» τα λουλούδια της αντίδρασης στο πλαίσιο του μαθητοπατερισμού και του λαϊκισμού. Έπρεπε να κατεδαφιστεί «ο αντιπαιδαγωγικός μηχανισμός» που καταργεί την «αυτονομία του δασκάλου», διώχνει από το σχολείο τους «μαθητές των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων» και «αυξάνει την παραπαιδεία». Λες και η χρόνια διάλυση της εκπαίδευσης, ιδιαίτερα στο Λύκειο, (και εδώ όλοι συμφωνούν ότι υπάρχει πρόβλημα) και η φροντιστηριακή εκπαίδευση δεν αποτελεί πραγματικότητα εδώ και χρόνια (όταν μάλιστα δεν υπήρχε καν Τράπεζα Θεμάτων) και δεν έχει μειώσει το κύρος του Δημόσιου Σχολείου και το κύρος των εκπαιδευτικών παρά τις ομολογουμένως φιλότιμες προσπάθειές τους. Το αποτέλεσμα γνωστό. Το σχολείο δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της κοινωνίας από το εκπαιδευτικό σύστημα και όλοι οι γονείς, που τα παιδιά τους φοιτούν ή θα φοιτήσουν στο Γενικό Λύκειο, ακόμη και όσοι «αντέχουν» μέσα στην οικονομική κρίση, στενάζουν κάτω από την ανάγκη να αντιμετωπίσουν με φροντιστήριο τα μαθησιακά κενά που δημιουργούνται στο σχολείο από τάξη σε τάξη αλλά και τον ανταγωνισμό, προκειμένου τα παιδιά τους να περάσουν στις σχολές προτίμησής τους. Άραγε αυτό είναι το παιδαγωγικό σχολείο, όπως το περιγράφουν οι μεγάλοι παιδαγωγοί, Έλληνες και ξένοι;
Ο φαρισαϊσμός σε όλο του το μεγαλείο. Αλλά ποιο είναι πραγματικά το λαϊκό σχολείο; Το απαιτητικό σχολείο που μορφώνει ολόπλευρα τον μαθητή, δημιουργεί τον συνειδητοποιημένο, τον ενεργό πολίτη που είναι εφοδιασμένος με τα απαραίτητα μορφωτικά αγαθά που θα τον βοηθήσουν να ζήσει σε ένα κόσμο, δυστυχώς, ανταγωνιστικό, ξεπερνώντας τους ταξικούς φραγμούς; Ή το σχολείο που αφήνει τα παιδιά με μαθησιακά κενά και αμόρφωτα (και ιδιαίτερα τα φτωχά παιδιά, αφού για τα άλλα θα φροντίσει «ευτυχώς» ο πλούσιος μπαμπάς!), χαϊδεύει τα αυτιά των παιδιών και των γονιών και τους δημιουργεί ανύπαρκτες προσδοκίες μπροστά σε ένα σκοτεινό και αβέβαιο μέλλον μιας απάνθρωπης παγκόσμιας κοινωνίας που διψά για αμόρφωτους καταναλωτές και φτηνό εργατικό δυναμικό;
Ο Υπουργός κ. Γαβρόγλου δήλωσε την Τετάρτη, 30-8-2017, ότι «ο στόχος μας είναι η αναβάθμιση του Λυκείου και ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά του Λυκείου θα μπορούν να ξαναείναι στο σχολείο και το σχολείο θα μπορεί να παίζει τον εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό του ρόλο».
Τη νέα πρόταση του Υπουργού για αλλαγή του Γενικού Λυκείου και του εξεταστικού συστήματος χαρακτηρίζουν τρία, κυρίως, στοιχεία:
1) Η καθιέρωση, για πρώτη φορά πανελλαδικών εξετάσεων στο τέλος του πρώτου τετραμήνου στην Γ΄ τάξη Γενικού Λυκείου με αυτόματη ηλεκτρονική διόρθωση. Αυτό σημαίνει «κλειστές ερωτήσεις» (σωστό λάθος και πολλαπλής επιλογής) που σίγουρα παραπέμπουν σε αποστηθίσεις ή στην τυχαιότητα-λοταρία, αλλά και σε αύξηση της αγωνίας των μαθητών και των γονιών τους, άρα και ενίσχυση του φροντιστηρίου. Βέβαια, προ των καθολικών αντιδράσεων ο Υπουργός δήλωσε την Πέμπτη (31-8-2017) ότι το «το προαιρετικό της συμμετοχής στην προκειμένη περίπτωση είναι εγγενές στοιχείο της πρότασής μας»! Και οι άμεσες «παιδαγωγικές» ερωτήσεις που εκ των πραγμάτων προκύπτουν είναι: Oι μαθητές που δεν θα θέλουν να συμμετέχουν στις εξετάσεις, την περίοδο που άλλοι θα εξετάζονται, θα κάθονται στο σπίτι τους; Πόσοι μαθητές θα θελήσουν να υποβληθούν εκουσίως στη διαδικασία εξετάσεων που είναι προαιρετικές; Είναι βέβαιος ο κ. Υπουργός ότι δεν θα καταπέσει νομικά ένας βαθμός που προέρχεται από προαιρετικές εξετάσεις, συνυπολογίζεται και βελτιώνει τον βαθμό του απολυτηρίου κάποιων υποψηφίων σε σχέση με τους συνυποψηφίους τους για τις ίδιες σχολές, όταν για όλους το απολυτήριο θα υπολογίζεται (σε κάποιο ποσοστό) για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;
2) Η καθιέρωση υποχρεωτικής εκτενούς εργασίας από κάθε μαθητή της Γ΄ τάξης σε κάθε εξεταζόμενο μάθημα που θα αξιολογείται από εξωτερικούς αξιολογητές, γεγονός που: ή θα δημιουργήσει στον μαθητή τεράστιο άγχος και κόπο ή θα «βρουν δουλειά» οι γονείς ή το χειρότερο θα ανθίσουν επαγγελματίες «συγγραφείς» εργασιών έναντι αμοιβής για τους «έχοντες» φυσικά.
3) Η ανακοίνωση αλλαγών μόνο για την Γ΄ Γενικού Λυκείου, που σημαίνει ακύρωση της μαθησιακής διαδικασίας στις Α΄ και Β΄ τάξεις Λυκείου αυτού.
Κατόπιν τούτου (και για άλλα πολλά) αναρωτιέται κάποιος πώς θα επιτευχθούν οι παραπάνω «παιδαγωγικοί» στόχοι και η αναβάθμιση του Γενικού Λυκείου που προοιωνίζεται ο κ. Υπουργός Παιδείας.
Ήδη, έχει διαπιστωθεί ότι όσο μειώνονται τα πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα στη Γ΄ τάξη Γενικού Λυκείου, χωρίς να λαμβάνονται μέτρα ενίσχυσης των άλλων γενικών μαθημάτων στις προηγούμενες τάξεις, τα τελευταία αυτά ακυρώνονται στην πράξη. Τα μη «πανελλαδικά» γνωστικά αντικείμενα, λοιπόν, στο πυρ το εξώτερον. Δεν μας χρειάζεται η γενική, η καθολική μόρφωση, ο καθολικός άνθρωπος, ο πολύπλευρα μορφωμένος πολίτης, ο έχων κατάρτιση για την ορθή χρήση αγαθών και υπηρεσιών, αλλά ο ρομποτικός πολίτης. Γιατί τι άλλο μπορεί να επιδιώκει ένα, πανθολογουμένως, Λύκειο όχι των απαιτήσεων αλλά της ήσσονος προσπάθειας, όπου δίνεται σημασία, ήδη από την Α΄ Γενικού Λυκείου, σε ό,τι εξετάζεται πανελλαδικά και αυτό επιτείνεται με το νέο σύστημα που εξαγγέλθηκε αφού τα «ενδιαφέροντα» μαθήματα περιορίζονται σε τέσσερα. Τα άλλα απλώς θα συνεχίσουν να «διακοσμούν» το Πρόγραμμα Σπουδών των Α΄ και Β΄ τάξεων Γενικού Λυκείου και σε αυτό θα συμβάλλει και η «περίφημη» ακώλυτη προαγωγή στο Λύκειο.
Μόνο ενισχύοντας τον ρόλο όλων των τάξεων του Λυκείου (το οποίο αναντίρρητα στηρίζεται αλλά και επηρεάζει τις άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης, κυρίως το Γυμνάσιο) και ενισχύοντας τη μαθησιακή διαδικασία όλων των μαθημάτων που θεωρούνται απαραίτητα σε αυτή τη βαθμίδα της εκπαίδευσης - διαδικασία που δεν επιτρέπει μαθησιακά κενά, διαπιστώνει και καλύπτει έγκαιρα τις αδυναμίες των μαθητών αλλά και ελέγχει την απόδοσή τους - μπορούμε να περιμένουμε την ανάκτηση του κύρους της σχολικής εκπαιδευτικής λειτουργίας και της εκπαιδευτικής κοινότητας. Φυσικά το γενικό αίτημα πάντα παραμένει: κανένας ανήλικος μαθητής εκτός του συστήματος εκπαίδευσης, κανένας αποκλεισμός.
Τότε θα αντιμετωπισθεί πιθανόν και το παράδοξο της ελληνικής εκπαίδευσης, όσον αφορά τις εν γένει εξετάσεις, ότι δηλαδή αυτές ταυτόχρονα δαιμονοποιούνται (ως αιτία πρόσθετου βάρους και άγχους για τους μαθητές, εξόδων της οικογένειας λόγω φροντιστηρίων, αφαίρεσης πολύτιμου διδακτικού χρόνου αναίτια κ.λπ.) και ταυτόχρονα είναι ο πυρήνας γύρω από τον οποίο στρέφονται μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί. Οι υπερβολές στην καταδίκη τους ή στην αναγόρευσή τους στο ιερό δισκοπότηρο μπορούν να αρθούν, εάν γίνει κατανοητό πως  αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας, δηλαδή κρίσιμος διδακτικός χρόνος με σημαντικά οφέλη, με την προϋπόθεση οι εξετάσεις αυτές να είναι «ανθρώπινες».
Τότε και μόνο τότε μπορεί να μιλάμε για αξιόπιστο και αναβαθμισμένο λύκειο που θα οδηγεί σε ένα σταθερό, αδιάβλητο και με παιδαγωγική αξιοπιστία σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, κοινά αποδεκτό, πέρα από υπουργούς και κυβερνήσεις, όπως συμβαίνει και στα πιο έγκυρα συστήματα που εφαρμόζονται για δεκαετίες σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σωτήρης Γκλάβας Τέως πρόεδρος Π.Ι. Πρώην πρόεδρος Ι.Ε.Π.

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Plamen Tonchev: Πόλεμος στην Χερσόνησο της Κορέας; Οχι αύριο το πρωί



του Πλάμεν Τόντσεφ*

Είναι πολύ μεγάλη και δικαιολογημένη η ανησυχία για τις ολέθριες επιπτώσεις μιας επαπειλούμενης σύγκρουσης με πυρηνικά όπλα στην Χερσόνησο της Κορέας. Ταυτόχρονα, είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένες οι προβλέψεις για το ποιές θα είναι οι εξελίξεις στην περιοχή το αμέσως επόμενο διάστημα. Με κάθε επιφύλαξη, λοιπόν, την ώρα που γράφονται αυτές οι αράδες, πολλοί αναλυτές συγκλίνουν στις εξής εκτιμήσεις:

- Αυτές τις μέρες διεξάγεται μια πυρετώδης – και πολυμερής – διαπραγμάτευση, έστω και με ανορθόδοξο τρόπο σε πολλές περιπτώσεις. Ακόμη και οι εμπρηστικές δηλώσεις και πολεμικές ιαχές που ανταλλάσσουν μεταξύ τους η Βόρεια Κορέα και οι ΗΠΑ αποτελούν μέρος αυτής της διαπραγμάτευσης.

- Σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ, αντιμέτωπη με την ακραία προκλητική συμπεριφορά του Kim Jong-un, η αμερικανική ηγεσία βρίσκεται προ κρίσιμων διλημμάτων ως προς την χρήση ή μη στρατιωτικών μέσων. Αυτό που καθιστά ιδιαίτερα επισφαλείς τις εκτιμήσεις για το τί αποφάσεις θα λάβει ο Λευκός Οίκος, είναι η απειρία του Ντόναλντ Τραμπ, όπως και της νέας αμερικανικής διοίκησης στο σύνολό της. Με εκρηκτικό χαρακτήρα και εν πολλοίς αμφιλεγόμενη συμπεριφορά, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει δώσει ακόμη σταθερό δείγμα γραφής ως προς την εξωτερική πολιτική που προτίθεται να ακολουθήσει, πόσω μάλλον σε μια τόσο ακραία αντιπαράθεση στα όρια του πυρηνικού ολέθρου.

- Διαφαίνονται, μάλιστα, διαφωνίες στα ανώτατα κλιμάκια της αμερικανικής ηγεσίας, με τον Τραμπ να αρέσκεται σε εμπρηστικές δηλώσεις περί “πυρός και οργής” και, την ίδια στιγμή, τον Υπουργό Αμυνας Τζέιμς Μάτις να τονίζει πως δεν έχουν εξαντληθεί ακόμη τα διπλωματικά μέσα. Αντίθετα, η Βόρεια Κορέα έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα, στον βαθμό που είναι απόλυτα συνεκτική η επικοινωνιακή της στρατηγική, ενώ είναι εξαιρετικά περιορισμένες οι πληροφορίες για εσωτερικές εξελίξεις στην χώρα και προετοιμασίες για τα επόμενα βήματα του καθεστώτος.

- Την πολυμερή φύση της εν εξελίξει διαπραγμάτευσης επιβεβαιώνει ο διπλωματικός πυρετός, με την συμμετοχή όλων των χωρών της βορειοανατολικής Ασίας και των ΗΠΑ, αλλά και των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ όπου συζητείται πρόταση για την επιβολή ακόμη πιο αυστηρών κυρώσεων στην Βόρεια Κορέα.

- Σημαντική παράμετρος της σύνθετης εξίσωσης είναι το μπρα-ντε-φερ μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Οι Αμερικανοί ζητούν επίμονα από το Πεκίνο να εμπλακεί πολύ πιο ενεργά στην επίλυση της κρίσης και να “ανακαλέσει στην τάξη” το καθεστώς της Kim Jong-un. Ενώ είναι αλήθεια ότι η Κίνα είναι ο μοναδικός οικονομικός εταίρος και συνομιλητής της Βόρειας Κορέας, το Πεκίνο είναι εξαιρετικά απρόθυμο να λειτουργήσει υπό την πίεση της Ουάσινγκτον, καθώς συνυπολογίζει και πολλά άλλα ακανθώδη ζητήματα στην φορτωμένη ατζέντα των σινοαμερικανικών σχέσεων. Και, πάντως, για την Κίνα – όπως και για την Ρωσία – είναι αδιανόητες και δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην βορειοανατολική Ασία, μέρος της οποίας είναι και η Χερσόνησος της Κορέας.

Σε ό,τι δε αφορά το στρατιωτικό σκέλος της κρίσης και την χρήση όπλων, αξίζει να σημειωθούν τα εξής δεδομένα στην παρούσα φάση:

- Οι εικασίες για το πότε ενδέχεται η Βόρεια Κορέα να αποκτήσει την απαραίτητη τεχνογνωσία για μια δυνητική επίθεση στις ΗΠΑ, είτε με συμβατικούς πυραύλους είτε με πυραύλους με πυρηνική γόμωση, ποικίλλουν αρκετά και αναφέρονται σε διάστημα από λίγους μήνες έως δύο χρόνια. Δεδομένης της προόδου που έχει σημειώσει η Πιονγιάνγκ, οι τελευταίες εκτιμήσεις των ειδικών συγκλίνουν προς το διάστημα μηνών παρά ετών. Επιπλέον, αποτελεί πάγια τακτική του καθεστώτος Kim Jong-un να απειλεί την Νότιο Κορέα και την Ιαπωνία που είναι στενοί στρατιωτικοί σύμμαχοί των ΗΠΑ – συνεπώς, οποιαδήποτε επίθεση από την Πιονγιάνγκ σ’αυτές τις δύο χώρες θα ισοδυναμούσε με την κήρυξη πολέμου στις ΗΠΑ και θα καθιστούσε αναπόφευκτη την αμερικανική εμπλοκή, πριν καν τελειοποιήσει η Βόρεια Κορέα τους πυραύλους της και τα πυρηνικά της όπλα.

- Από την άλλη πλευρά, ενώ αναγνωρίζεται η ανησυχητική πρόοδος που έχει σημειώσει το τελευταίο διάστημα το καθεστώς του Kim Jong-Un στην ανάπτυξη των δύο παράλληλων προγραμμάτων – πυραυλικών συστημάτων και πυρηνικων ικανοτήτων -, θεωρείται περίπου δεδομένο ότι η Βόρεια Κορέα δεν είναι ακόμη σε θέση να καταφέρει πλήγμα στις ΗΠΑ μέσω πυραύλων, είτε σε εδάφη τους στον Ειρηνικό Ωκεανό (π.χ. στην στρατιωτική βάση του Guam) είτε στην αμερικανική στεριά.

- Επίσης, προβάλλεται από πολλούς το επιχείρημα ότι τα όπλα μαζικής καταστροφής που επιδιώκει να αναπτύξει η Πιονγιάνγκ δεν προορίζονται για επίθεση, αλλά αποβλέπουν: 1) στην απόκτηση αποτρεπτικής ισχύος, δηλ. ως ασπίδα έναντι επίθεσης από άλλα κράτη, 2) στον εξαναγκασμό της διεθνούς κοινότητας, κυρίως των ΗΠΑ, να αναγνωρίσουν το αποσυνάγωγο καθεστώς του Kim Jong-un.

Βάσει των ανωτέρω και κυρίως δεδομένου του διπλωματικού πυρετού σε πολλές πρωτεύουσες ταυτόχρονα, δεν αναμένεται το αμέσως επόμενο διάστημα να ξεσπάσει τακτικός πόλεμος – είτε με συμβατικά είτε με πυρηνικά όπλα. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μεμονωμένες συγκρούσεις ή αψιμαχίες, ως μέρος αυτής της εν εξελίξει “διαπραγμάτευσης”. Σημειώνεται ότι το 2010 η Βόρεια Κορέα βύθισε ένα πλοίο του νοτιοκορεατικού πολεμικού ναυτικού, αν και ποτέ δεν ανέλαβε επισήμως την ευθύνη γι’αυτήν την εχθρική ενέργεια. Θεωρείται δε πολύ πιθανό η Πιονγιάνγκ να συνεχίσει να προκαλεί την διεθνή κοινότητα με την εκτόξευση πυραύλων και δοκιμές με στόχο την απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Υπενθυμίζεται για άλλη μια φορά ότι οι εξελίξεις στην Χερσόνησο της Κορέας είναι ραγδαίες και πολλές πληροφορίες παραμένουν διαβαθμισμένες για ευνόητους λόγους. Πάντως, πολλές εκτιμήσεις συντείνουν στο ότι τον πρώτο λόγο ακόμη τον έχουν οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες, ενώ οι καθαρά στρατιωτικές επιλογές παραμένουν σε δεύτερη μοίρα προς το παρόν. Τις επόμενες εβδομάδες θα φανεί κατά πόσο μπορεί να επιτευχθεί κάποια διευθέτηση ή έστω αποκλιμάκωση σε μια από τις πιο επικίνδυνες κρίσεις που αντιμετωπίζει ο πλανήτης μετά την αντιπαράθεση στον Κόλπο των Χοίρων το 1962.

* Επικεφαλής του Προγράμματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

in.gr