ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Δηλαδή την Ελλάδα, τη μόνη χώρα που δεν έχει βγει ούτε και πρόκειται να βγει από την κρίση του 2009 έως ότου κατακτήσει τη γη της επαγγελίας, δηλαδή τον «κομμουνισμό με φτώχεια».

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Γιάννης Αντωνίου: Τάκη και Σώτη, ψηλά τη σημαία της ελευθερίας και της δημοκρατίας.



Η πρόσφατη μήνυση εναντίον του Τάκη Θεοδωρόπουλου και η παλαιότερη εναντίον της Σώτης Τριανταφύλλου, με την κατηγορία της υποκίνησης του ρατσιστικού μίσους, αναδεικνύουν τις αντιφάσεις και τις συνέπειες της άνευ όρων παράδοσης στην politically correct στάση. Ο μηνυτής και οι υποστηρικτές του, εκτός των άλλων, στρέφονται ουσιαστικά εναντίον του δικαιώματος της ελευθερίας της σκέψης και του λόγου, των ακρογωνιαίων λίθων της φιλελεύθερης θέσμισης, την οποία υποτίθεται ότι με την ενέργεια και τη στάση τους υπερασπίζουν. 

Στην πραγματικότητα, πίσω από τον ανένδοτο δικαιωματισμό τους, πίσω από την υποστήριξη της χωρίς κανόνες ανεκτικότητας, πίσω από την προσήλωσή τους στην έκπτωση του πολιτιστικού σχετικισμού, κρύβουν την απέχθειά τους για την ελευθερία στη Δυτική εκδοχή της πολιτικής της θέσμισης, και πρακτικά συνοδοιπορούν με τους υποστηρικτές του ολοκληρωτικού ζόφου. 

Και αυτό γιατί η απροϋπόθετη ανεκτικότητα, παρακινούμενη είτε από τον politically correct δικαιωματισμό είτε από την ανοησία της αριστερής ιδιοτέλειας, που βλέπει στις περιθωριοποιημένες μουσουλμανικές κοινότητες και στους μετανάστες το νέο επαναστατικό υποκείμενο, τροφοδοτεί αμφίπλευρα και τον ακροδεξιό λαϊκισμό αλλά και τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. 

Προσφέρει δηλαδή εκατέρωθεν το κρίσιμο επιχείρημα της αδυναμίας ενσωμάτωσης, το οποίο στο πλαίσιο της ακροδεξιάς ρητορικής προβάλλει ως η πηγή της απειλής, ενώ στο πλαίσιο της ισλαμικής ρητορικής ενισχύει και νομιμοποιεί τις ούτως ή άλλως ισχυρές τάσεις απόκλισης των μουσουλμανικών μειονοτήτων, από ό,τι τέλος πάντων συνιστά το δυτικό κανόνα κοινωνικής και πολιτικής ύπαρξης.

Εν προκειμένω, η σωτηρία των διάτρητων ιδεολογημάτων της πολυπολιτισμικότητας προηγείται της ανάγκης προστασίας του σκληρού πυρήνα των αξιών της ανοικτής κοινωνίας από την επέλαση της βαρβαρότητας, ακροδεξιάς ή ισλαμιστικής κοπής.


Τάκη και Σώτη, ψηλά τη σημαία της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Τάσος Ανθουλιάς: Η αρχή μιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης



Η αρχή μιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης

Το βασικό ερώτημα για οποιαδήποτε μεταρρύθμιση είναι αν αυτή μπορεί να ξεκινήσει «από πάνω» ή «από κάτω». Για να ξεκινήσει «από πάνω» χρειάζεται να υπάρχει μια σοβαρή ηγεσία με πραγματική γνώση και με ολοκληρωμένο σχέδιο και μια βάση που να είναι πρόθυμη να εφαρμόσει αυτό το σχέδιο.
Στην περίπτωση της ελληνικής εκπαίδευσης δεν υπάρχει ούτε σοβαρή ηγεσία (στελέχη του Υπουργείου Παιδείας, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο κλπ.) ούτε εκπαιδευτικοί που στην πλειοψηφία τους να είναι πρόθυμοι να αλλάξουν τρόπο εργασίας και να αποκτήσουν νέες γνώσεις.
Επομένως η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα μπορεί να αρχίσει μόνο «από κάτω», δίνοντας τη δυνατότητα σε εκείνους τους εκπαιδευτικούς που θέλουν πραγματικά να προσφέρουν κάτι καλύτερο (και είναι η μειοψηφία) να το κάνουν χωρίς να γίνονται τα «μαύρα πρόβατα» που «χαλάνε την πιάτσα».
Φυσικά, αυτό σημαίνει πως η αλλαγή δεν θα είναι άμεση και καθολική, αλλά σταδιακή και επεκτεινόμενη με βάση τα αποτελέσματα που θα μπορούν να συγκρίνονται μεταξύ τους, όπως συμβαίνει σε όλες τις επιστήμες.
Δύο είναι οι προϋποθέσεις για το ξεκίνημα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης:
(α) Εφαρμογή του πολλαπλού βιβλίου, όπως είχε νομοθετηθεί από την κυβέρνηση Κων. Μητσοτάκη με σχέδιο του εξαίρετου καθηγητή Ιωάννη Παρασκευόπουλου (και μόλις πήρε την εξουσία το ΠΑΣΟΚ καταργήθηκε).
(β) Αντικατάσταση των αναλυτικών προγραμμάτων από εκπαιδευτικούς στόχους ανά βαθμίδα και τάξη για κάθε μάθημα. Απλούς και καθαρούς στόχους. Για παράδειγμα:
Τι άλλο χρειάζεται να πει κανείς για τη διδασκαλία των Μαθηματικών στην Α΄ δημοτικού, εκτός από το να κατακτήσουν οι μαθητές την έννοια των φυσικών αριθμών, την έννοια του σχηματισμού των αριθμών από το 1 ως το 20 (και όχι ως το 100 που έβαλαν κάποιοι ηλίθιοι του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου τα τελευταία χρόνια) και την έννοια της πρόσθεσης, της αφαίρεσης και του πολλαπλασιασμού με αυτούς τους αριθμούς;
Τι άλλο χρειάζεται να πει κανείς για τη διδασκαλία της Ανάγνωσης στην Α΄ δημοτικού, εκτός από τον στόχο να κατακτήσουν οι μαθητές την ικανότητα της ταυτόχρονης αποκωδικοποίησης των γραπτών συμβόλων με την κατανόηση του κειμένου που εμφανίζονται να «διαβάζουν»;
Η εφαρμογή αυτών των δύο προϋποθέσεων θα επιτρέψει:
(α)  Την ύπαρξη σχολικών βιβλίων (όχι «βοηθητικών») που θα ανταγωνίζονται με βάση πραγματικές εκπαιδευτικές αξίες: ποια είναι καλύτερα για να επιτευχθούν οι συγκεκριμένοι στόχοι που έχουν τεθεί. Πράγμα που θα επιτρέπει τη συνεχή βελτίωσή τους.
(β) Τη δυνατότητα σε εκείνους τους εκπαιδευτικούς που ενδιαφέρονται να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους να εφαρμόζουν καλύτερες μεθόδους για την επίτευξη των στόχων που έχουν τεθεί, χωρίς να δεσμεύονται από τα εμπόδια που βάζει σήμερα η γραφειοκρατία του Υπουργείου Παιδείας.
Με την εφαρμογή των παραπάνω μεταρρυθμίσεων το Υπουργείο Παιδείας θα μπορεί να ελέγχει την εξέλιξη της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, κάνοντας διαδοχικές έρευνες για να διαπιστώνει πώς και γιατί μπορεί να γίνει καλύτερη η ελληνική εκπαίδευση και πού μπορεί να υπάρχουν αδυναμίες ή λάθη στους στόχους που έχουν τεθεί.
Και, βέβαια, ο εκπαιδευτικός θα αναλάβει τις ευθύνες της δουλειάς του και δεν θα μπορεί να δικαιολογείται λέγοντας: «Έτσι λέει το αναλυτικό πρόγραμμα και αυτά γράφουν τα σχολικά βιβλία».
Τάσος Ανθουλιάς


Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά και λοταρία



Το 2005 (όρε μάνα μου κάτι πάρτι) ένας συνοικιακός έμπορος ειδών υγιεινής επαίρονταν ότι ακόμα και αν οι δουλειές του πάτωναν το 4όροφο ιδιόκτητο κατάστημά του σε αθηναϊκό προάστιο κόστιζε 1 μύριο ευρώ που τούφταναν για να ζήσει αυτός και η οικογένειά του τρεις ζωές καθήμενοι. Όταν εγώ, ο φτωχός φυσικός του είπα ότι και οι αξίες των ακινήτων υπόκεινται σε αυξομειώσεις, όπως και οι τιμές των μετοχών με χτύπησε πατρικά στην πλάτη και χαμογέλασε. Μόνο μαλάκα δεν με είπε, από έξω του. Γιατί απομέσα του με είπε. Μαζί του φυσικά συμφωνούσε και όλη η επιχειρηματική παρέα εκείνης της βραδιάς.

Πήγαινε ο άλλος στην τράπεζα να πάρει ένα δάνειο 200 χιλιάρικα να το κολλήσει σε άλλα 100 που είχε για να αγοράσει 100 τμ κάπου βόρεια, να βάλει την οικογένειά του. Αυτός και η σύζυγος εργάζονταν καλά στον ιδιωτικό τομέα και καθάριζαν 4000 μηνιαίως «ααβάδιστα». Δάνειο για ξέρω γω άπειρα χρόνια με ένα 400άρι το μήνα χαλαρά. Μπορούσαν. Ο παντογνώστης τραπεζικός - πωλητής δανείων προσπαθούσε να τον πείσει να πάρει τα διπλά για να αγοράσει και 200τμ  καθότι τον έκοβε ότι σε λίγα χρόνια θα ήταν πολύτεκνος. Το επιχείρημα; Φίλε μου σε 10 χρόνια θα βάζετε στην οικογένεια κάθε μήνα τα διπλά καθότι είστε νέοι, φερέλπιδες και η οικονομία καλπάζει και πρέπει να έχετε θετική σκέψη κλπ. Κάποιους και όχι λίγους τους έπειθε. Γιατί είχε εντολή να πουλάει όσο περισσότερα και μεγαλύτερα δάνεια μπορούσε και πληρωνόταν και τα αντίστοιχα μπόνους γι αυτό.

Στην οικονομία της συζήτησης δεν έμπαιναν φυσικά καθόλου οι «bad times». Λοιμοί καταποντισμοί, ασθένειες, θάνατοι, πτωχεύσεις απολύσεις και άλλα τέτοια που την εποχή εκείνη φάνταζαν εξωτικά και τα σκέφτονταν μόνο μίζεροι άνθρωποι που δεν είχαν γνώση της αγοράς.  Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Αν η τράπεζα υπάρχει χάρις στις καταθέσεις των πελατών της, αν οι υπάλληλοι και τα στελέχη πληρώνονται από το τζιράρισμα αυτών των καταθέσεων, αν η οικονομία βασίζεται στην καλή πίστη, τότε κάτι δεν μας χρωστούν και οι τραπεζίτες; Δεν έχουν ευθύνη μιας και διαχειρίστηκαν ελαφρά τη καρδία τα λεφτά μας; Πωλούσαν δάνεια με τρελό ρίσκο σε ανθρώπους των οποίων τα εισοδήματα δεν ήταν εξασφαλισμένα. Το γεγονός ότι το ακίνητο ήταν υποθηκευμένο έλεγε τόσα όσα έλεγε και το ακίνητο του έμπορου με τα πλακάκια. Σε μια στραβή της αγοράς η αξία του θα καταποντίζονταν. Δεν ξέρω τι κάνουν τώρα αυτά τα φοβερά στελέχια των τραπεζών αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έχουν ποινικές ευθύνες. Αλλά δεν είμαι οικονομολόγος, μόνο λίγη φυσική ξέρω.

Οι πλειστηριασμοί είναι μνημονιακή υποχρέωση και είναι αναγκαστική και όχι οικειοθελής επιλογή της κυβέρνησης. Αφορά έναν αριθμό δανείων που δεν εξυπηρετούνται, κάπου διάβασα 400.000 τον αριθμό στο μέγιστο, που οι δανειολήπτες δεν έχουν προσέλθει στις τράπεζες για κάποια ρύθμιση. Ακόμα και αν πραγματοποιηθούν όλοι, πράγμα πολύ δύσκολο, η βλάβη για την κυβέρνηση θα είναι μικρότερη σε σχέση με το κούρεμα καταθέσεων από το 1 ευρώ που επίκειται στη νέα αναγκαστική ανακεφαλαίωση των τραπεζών.

Ξαφνικά η Ελλάδα μαθαίνει ότι η τράπεζα δεν είναι η σπηλιά του Αλή Μπαμπά με τα αμύθητα πλούτη, δεν είναι η ιδιοκτησία του τραπεζίτη, αλλά τα χρήματα των καταθετών της. Και αν κάποιοι δεν πληρώσουν τα δάνειά τους θα τα αποπληρώσουν οι καταθέτες της. Στην κομμουνιστική Ελλάδα οι προλετάριοι μαθαίνουν στα γεράματα κάτι λίγα περί καπιταλισμού και πέφτουν από τα σύννεφα. Και το κράτος σύντροφοι, μα που είναι το κράτος; Γιατί δεν εγγυάται το σοσιαλιστικό κράτος  τα σπίτια και τα πλούτη μας; Γιατί ήρθε ο κομμουνισμός με φτώχεια σύντροφοι και με εκποιήσεις πρώτης κατοικίας και κουρέματα καταθέσεων και φορομπήξιμο τρελό και ΕΝΦΙΑ και ότι άλλο φορολογικό βάλει ο νους σας για να συντηρείται η σοσιαλιστική πατρίδα και να παίζει και καμιά λοταρία να ξεχνιέται..

Και σ’ αυτούς τους ενδιαφέροντες καιρούς αντιστρέφονται οι ρόλοι και οι αριστεροί δίνουν τα σπίτια του κόσμου στα χέρια του τραπεζίτη και οι δεξιοί φωνάζουν τώρα κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη. Γιατί ο κομμουνισμός με τα λεφτά των άλλων ζει ακόμα στις καρδιές μας.

Το αυτονόητο ότι αν ανοίξει η οικονομία, ο κόσμος θα έχει δουλειά και θα μπορεί να εξυπηρετεί τα δάνειά του ακούγεται χαμηλόφωνα. Λίγοι το θέλουν και κανένας δεν το πιστεύει.


Το ΚΚΕ δεν γίνεται πλειοψηφικό σαυτήν τη χώρα όχι γιατί διατείνεται αρλούμπες αλλά γιατί οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αυτά που λέει είναι τόσο σωστά, όμορφα και ιδανικά που είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν σαυτόν τον κόσμο που κυριαρχεί το κακό, το λάθος και το άσχημο. Ευτυχώς δηλαδή που οι συμπατριώτες μας είναι απαισιόδοξοι ως προς την τύχη του καλού και αγαθού. Αλλά ποτέ μη λες ποτέ. 

Κίμων Χατζημπίρος: Ηλεκτρισμένο μέλλον


από το book's journal

Οι επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις καθορίζουν την πορεία της ανθρωπότητας, συνεπώς ο εξηλεκτρισμός θα διαμορφώσει τις επόμενες δεκαετίες τον κόσμο σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι οι πολιτικοκοινωνικοί παράγοντες. Ο ηλεκτρισμός, ως η προσφορότερη μορφή ενέργειας, ευνοεί την δημιουργική ανάπτυξη της ανθρώπινης δράσης. Ο συνδυασμός πλήρους εξηλεκτρισμού και παραγωγής από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) αποτελεί μια ρεαλιστική τεχνολογική προοπτική, που μπορεί να αντιμετωπίσει ακίνδυνα την κλιματική απειλή και να καλύψει τις αυξανόμενες παγκόσμιες ανάγκες. Συνιστά μια ανατρεπτική αλλαγή του τρόπου οικονομικής ανάπτυξης, ευεργετική για την καθημερινότητα, την ποιότητα περιβάλλοντος και την ασφάλεια.

Η επιλογή πλήρους εξηλεκτρισμού

Η αναρχική σκέψη χλευάζει τον σύγχρονο πολιτισμό που «σταματάει με τον διακόπτη του ηλεκτρικού». Ο Λένιν οραματιζόταν τον συνδυασμό Σοβιέτ και εξηλεκτρισμού. Ο καθοριστικός κοινωνικός ρόλος της τεχνολογίας δεν διέφευγε από τον Ρώσο επαναστάτη. Σήμερα, οι μοντέρνες ενεργειακές υπηρεσίες παράγουν ευημερία. Απαιτούμε άφθονο ηλεκτρισμό, διαθέσιμο για τις καθημερινές δραστηριότητές μας. Μέγιστη πρόκληση για το μέλλον είναι να διατηρηθεί και να βελτιωθεί το επίπεδο ζωής, με παράλληλη απαλλαγή από την κλιματική απειλή.

Ιστορικά, η χρήση του ηλεκτρισμού συνεχώς αυξάνεται, από την ηλεκτρική λάμπα έως τους ηλεκτρικούς κινητήρες, τις ηλεκτρονικές συσκευές και το διαδίκτυο. Προβλέπεται ότι αυτή η πορεία θα επιταχυνθεί, με ένα γενικότερο εξηλεκτρισμό. Η τεχνολογία, ως προωθητής κοινωνικών αλλαγών, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην μετάβαση προς τον μελλοντικό κόσμο. Ήδη φέρνει ασφαλέστερες, εξυπνότερες και πιο πράσινες λύσεις για τον εφοδιασμό με ενέργεια των σπιτιών, των μεταφορών, των εργοστασίων και εργοταξίων, ακόμα και της αγροτικής παραγωγής.

Η ικανοποίηση των παγκόσμιων αναγκών απαιτεί αφθονία ηλεκτρισμού. Εκτιμάται ότι, σε επίπεδο πλανήτη, παρά τις σημαντικές δυνατότητες εξοικονόμησης, η ζήτηση θα αυξηθεί κατά 30% μέχρι το 2040. Οι ανεπτυγμένες χώρες εστιάζουν στην ασφάλεια και στην κατάργηση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου που προκαλούν κλιματική αλλαγή, ενώ προτεραιότητα των αναπτυσσόμενων χωρών είναι η εξασφάλιση αξιόπιστης ενέργειας για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου, την προσφορά υγείας, εκπαίδευσης κ.λπ. Σήμερα, περίπου 1.3 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρισμό. Η επιδιωκόμενη εξάλειψη του φαινομένου περί το 2030 απαιτεί μικρή μόνο αύξηση της παραγωγής.

Πάντως, ο πλήρης εξηλεκτρισμός συνιστά ανατρεπτική αλλαγή. Οι ηλεκτρικοί κινητήρες και συσκευές είναι μηχανές απλές, ασφαλείς, φιλικές προς το περιβάλλον, έξυπνες, αξιόπιστες, απαιτούν λίγη συντήρηση, έχουν υψηλή παραγωγικότητα και λίγα απόβλητα. Νέες ηλεκτρικές συσκευές προσφέρονται στην κατανάλωση και διαμορφώνουν την καθημερινότητα. Βρισκόμαστε στη μέση της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, που προκαλεί ταχύτατες αλλαγές βασισμένες ιδιαίτερα στην ψηφιοποίηση: έξυπνα κινητά, κοινωνικά δίκτυα, βιομηχανικοί αυτοματισμοί, διασυνδέσεις, όλα εξαρτώνται από τον ηλεκτρισμό, ενώ επέρχονται τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Το κύμα εξηλεκτρισμού συνδυάζει ποικιλία τεχνολογιών, οδηγώντας σε νέα υποδείγματα οικονομίας, επιχειρηματικότητας, κοινωνίας και ατομικότητας.

Πολλές  αναδυόμενες τεχνολογίες προσφέρουν καθαρότερη, εξυπνότερη,  πιο προσιτή και αξιόπιστη ενέργεια. Η εξέλιξη του ηλεκτρικού συστήματος επικεντρώνεται σε 3 αναδιαρθρώσεις:
·         Ταχύς εξηλεκτρισμός των ενεργειακών χρήσεων, κυρίως θέρμανσης και αυτοκινήτων
  • Μερική αποκέντρωση της παραγωγής ηλεκτρισμού, αποθήκευση και διανομή τοπικά, με κύριες πηγές τον άνεμο και τον ήλιο
  • Έξυπνα δίκτυα και όργανα μέτρησης, με ψηφιακές υποδομές που διαβλέπουν και ρυθμίζουν το πού, πότε και πώς χρησιμοποιείται το ηλεκτρικό ρεύμα.

Το πραγματικό κόστος του ηλεκτρισμού μεταβάλλεται κάθε μέρα και ώρα, ανάλογα με την αιχμή της ζήτησης. Συνδεδεμένα όργανα παρακολουθούν και προβλέπουν την χρήση της ενέργειας. Με έξυπνα δίκτυα, οι τελικοί καταναλωτές θα διευκολύνονται να αγοράζουν ηλεκτρικό ρεύμα σε χαμηλές τιμές όταν υπάρχει υπερβάλλουσα παραγωγή και να περιορίζουν την κατανάλωση όταν η ζήτηση είναι υψηλή, απαλύνοντας τις  αιχμές και δημιουργώντας ευελιξία, χωρίς να επηρεάζεται η άνεσή τους. Το  έξυπνο εξηλεκτρισμένο σύστημα αυξάνει την απόδοση, την ευστάθεια, την ενεργειακή ασφάλεια και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα, ενώ δημιουργεί επιχειρηματικές και εργασιακές ευκαιρίες.

Η επιλογή παραγωγής ηλεκτρισμού από ΑΠΕ

Ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή και εξάντληση φυσικών πόρων απειλούν τις θεμιτές προσδοκίες δισεκατομμυρίων ανθρώπων, ιδιαίτερα αυτών που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί. Ωστόσο, δίπλα στις προκλήσεις έρχονται νέες λύσεις και ευκαιρίες για ασφαλές και βιώσιμο μέλλον, ένα κόσμο όπου 9 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούν να ζουν ικανοποιητικά και εντός των περιβαλλοντικών ορίων του πλανήτη.

Η αποφυγή της κλιματικής αλλαγής, δηλαδή της παγκόσμιας θέρμανσης, απαιτεί παραγωγή ηλεκτρισμού χωρίς εκπομπές ανθρακούχων αερίων που ενισχύουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Είναι δυνατή κυρίως με 3 κατηγορίες τεχνολογιών: τις πυρηνικές, την δέσμευση και αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα στο υπέδαφος και τις ΑΠΕ. Η σημερινή πυρηνική τεχνολογία συνεπάγεται αξεπέραστους κοινωνικούς κινδύνους, λόγω ατυχημάτων, αδυναμίας διαχείρισης των ραδιενεργών αποβλήτων και δύσκολης αποσυναρμολόγησης των εργοστασίων που γερνούν. Η υπόγεια αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα παρουσίασε, εξαρχής, μεγάλα τεχνικά και κοινωνικά προβλήματα. Αντίθετα, οι μηχανές παραγωγής ηλεκτρισμού από ΑΠΕ ταιριάζουν με τον πλήρη εξηλεκτρισμό, είναι πιο απλές και ασφαλείς, δεν εξαντλούν φυσικούς πόρους ούτε προκαλούν τοπική τοξική ρύπανση, άρα μάλλον θα επικρατήσουν ολοκληρωτικά.

Η αποκεντρωμένη και διαλείπουσα παραγωγή των ΑΠΕ (άνεμος, ήλιος, παλίρροια, κύματα κ.λπ.) χρειάζεται αποθήκευση ηλεκτρισμού και μεγάλα έξυπνα δίκτυα που θα εξισορροπούν προσφορά και ζήτηση. Η αποθήκευση επιτυγχάνεται με εξελιγμένες μπαταρίες, υδροηλεκτρικά αντλησιοταμίευσης ή παραγωγή υδρογόνου. Οι μπαταρίες αναπτύσσονται ταχύτατα και πιθανώς θα κυριαρχήσουν. Η αντλησιοταμίευση είναι αποτελεσματική αλλά ακριβή και σπανίζουν οι περιοχές με την κατάλληλη γεωμορφολογία. Η τρίτη λύση θα οδηγούσε σε εκτεταμένη χρήση καυσίμου υδρογόνου, άρα κίνδυνο σοβαρών ατυχημάτων.

Η αιολική ενέργεια είναι η σημαντικότερη ΑΠΕ. Ειδικότερα το δυναμικό πλωτών υπεράκτιων πάρκων είναι τεράστιο, μπορεί να καλύψει πολλές φορές την αναμενόμενη το 2020 παγκόσμια ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας. Τα υπερδίκτυα θα μπορούν να μεταφέρουν ηλεκτρισμό σε μακρινές αποστάσεις με απώλειες κάτω του 10%.  Αλλά και οι δυνατότητες εξοικονόμησης ενέργειας είναι μεγάλες, ιδιαίτερα αν βασισθεί σε τεχνολογίες έξυπνων δικτύων.

Η επέλαση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων

Καίριο ρόλο στον εξηλεκτρισμό προβλέπεται να έχουν εκατομμύρια ηλεκτρικά αυτοκίνητα (ΗΑ) που, συνδεδεμένα επί ώρες στο δίκτυο, θα αποτελούν ένα ισχυρό αποκεντρωμένο μέσο αποθήκευσης ηλεκτρισμού.

Τα ΗΑ καλύπτουν το 2% της σημερινής αγοράς. Αποτελούν παράγοντα κλειδί για τον πλήρη εξηλεκτρισμό αλλά και για την ραγδαία ανάπτυξη των ΑΠΕ. Σημαντικές βιομηχανίες αυτοκινήτων σε όλο τον κόσμο, π.χ. General Motors, Jaguar, Land Rover, BMW, Volkswagen, Volvo και πιθανώς κολοσσοί καινοτομίας όπως η Apple επενδύουν μαζικά στον εξηλεκτρισμό της κίνησης. Η Tesla ιδρύθηκε πριν δέκα χρόνια με φιλόδοξο στόχο να επιταχύνει την μεγάλης κλίμακας παραγωγή ΗΑ. Η Mercedes-Benz σχεδιάζει στις ΗΠΑ επένδυση 1 δις δολαρίων για την κατασκευή ηλεκτρικού τζιπ και εργοστασίου μπαταριών, προβλέποντας ότι τα αμιγώς ηλεκτρικά οχήματα θα αντιστοιχούν στο 15-20% των πωλήσεων έως το 2025.

Στην Ινδία από το 2030 θα πωλούνται μόνον ΗΑ, σύμφωνα με σχέδια της υπουργού ενέργειας της χώρας. Σύμβουλοι της ινδικής κυβέρνησης προβλέπουν ότι όλα τα αυτοκίνητα θα κινούνται με ηλεκτρική ενέργεια έως το 2032. Αναμένεται η παραγωγή ΗΑ «να καθοδηγείται από την ζήτηση και όχι από επιδοτήσεις». Εμπόδια που πρέπει να ξεπερασθούν είναι το κόστος των μπαταριών, η κατασκευή σταθμών φόρτισης και άλλων υποδομών. Η Κίνα είναι ήδη η μεγαλύτερη αγορά ΗΑ και εξετάζει σχέδια για την μείωση ή και την παύση πώλησης συμβατικών αυτοκινήτων, με στόχο τα ΗΑ να αντιπροσωπεύσουν έως το 2025 το ένα πέμπτο των ετήσιων πωλήσεων αυτοκινήτων. Η ζήτηση για βενζίνη στην Ασία μπορεί να πέσει πολύ νωρίς, καθώς εκατομμύρια καταναλωτές θα αγοράσουν ΗΑ την ερχόμενη δεκαετία. Οι κυβερνήσεις επιθυμούν να περιορίσουν την υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση και τις εισαγωγές καυσίμων, αλλά και να αυξήσουν το μερίδιό τους σε καινοτόμες εφαρμογές. Η πετρελαιοβιομηχανία και οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες ήδη αναμένουν οικονομικές επιπτώσεις και μείωση του ενδιαφέροντος για ακριβές εξορύξεις, π.χ. υπεράκτιες. Οι γεωπολιτικές συνέπειες θα είναι εξαιρετικά σημαντικές.

Τα ΗΑ θα βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και της ρύπανσης των πόλεων από καυσαέρια και θόρυβο. Η ανάπτυξη ΗΑ χωρίς οδηγό ή ενοικιαζόμενων θα συνεισφέρει στην αντιμετώπιση προβλημάτων όπως τα ατυχήματα και η έλλειψη χώρων στάθμευσης. Ήδη εξετάζεται η μελλοντική χρήση ηλεκτρισμού ακόμα και στις θαλάσσιες και αεροπορικές μεταφορές.
Ευρωπαϊκές  προοπτικές

Η Ευρώπη πρωτοπορεί στην τεχνολογία των ΑΠΕ. Μέχρι το 2050, η ΕΕ στοχεύει να είναι σχεδόν αυτάρκης σε ενέργεια, ικανοποιώντας, με ΑΠΕ επί ευρωπαϊκής επικράτειας, την αυξημένη ζήτηση ηλεκτρισμού 500 εκατομμυρίων πολιτών. Το πανευρωπαϊκό δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρισμού απαιτεί επενδύσεις 400 δις Ευρώ μέχρι το 2030. Η απόφαση της Γερμανίας να κλείσει τα 17 πυρηνικά εργοστάσιά της μέχρι το 2022 κάνει επείγουσα την κατασκευή του. Το δίκτυο θα εξισορροπεί  την υπερβάλλουσα παραγωγή σε κάποιες περιοχές και τις ελλείψεις ηλεκτρισμού σε άλλες, ανάλογα κυρίως με την παραγωγή των ανεμογεννητριών και των ηλιακών. Η γερμανική αποφασιστικότητα εκβιάζει τις βραδυπορούσες ευρωπαϊκές διαδικασίες, φέρνοντας πιο κοντά μια πολύπλοκη ενεργειακή επανάσταση.

Η ευρωπαϊκή στροφή προς τις ΑΠΕ συνδέεται με το υψηλό ενδιαφέρον των πολιτών για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή. Ακόμα ίσως σημαντικότερος παράγων είναι οι γεωπολιτικές προτεραιότητες, ήτοι η απαλλαγή από την ενεργειακή εξάρτηση. Οι χώρες προμήθειας καυσίμων είναι ασταθείς ή και εχθρικές, ενώ οι ΑΠΕ είναι ελέγξιμες σε ευρωπαϊκό έδαφος. Τρίτος παράγων είναι ο παγκόσμιος τεχνολογικός και εμπορικός ανταγωνισμός που συνδέεται με καινοτομίες στον εξηλεκτρισμό.

Τα έτη 2030 και 2050 τίθενται ως ορόσημα. Τα επόμενα 13 χρόνια χρειάζεται άμεση δράση για να αναπτυχθούν έξυπνες τεχνολογικές εφαρμογές, να εγκατασταθούν μεγάλες υποδομές ΑΠΕ και να προσαρμοσθεί η νομοθεσία. Την εικοσαετία 2030-2050 θα υλοποιηθούν οι συσσωρευμένες αλλαγές μιας εξηλεκτρισμένης κοινωνίας.

Στην Γερμανία, ιδιωτική εταιρεία πρόκειται να εγκαταστήσει υπεράκτια αιολικά πάρκα χωρίς επιδότηση. Σε πρόσφατη δημοπρασία στο Ηνωμένο Βασίλειο, δύο επενδυτικά σχήματα υπεράκτιων αιολικών πάρκων κέρδισαν μεγάλα συμβόλαια παραγωγής ενέργειας με ρεκόρ χαμηλών τιμών, λιγότερο από τις τιμές νέων εγκαταστάσεων αερίου. Τα αποτελέσματα της δημοπρασίας μεταθέτουν την συζήτηση από την προηγούμενη θέση περί ακρίβειας των ΑΠΕ στο πώς φθηνές πηγές ηλεκτρισμού, με μηδενική παραγωγή ανθρακούχων αερίων και ικανή παροχή ενέργειας όλο τον χρόνο, θα ενταχθούν στο δίκτυο. Οι πρόσφατες εκτιμήσεις του 2016 ακυρώνονται, τα αιολικά σχέδια είναι πολύ φθηνότερα απ’ ό,τι αναμενόταν. Τώρα εκτιμάται ότι οι ΑΠΕ στα μέσα της δεκαετίας του ’20 θα κοστίζουν λιγότερο από το φυσικό αέριο, συμπεριλαμβανομένου του κόστους ένταξής τους στο ηλεκτρικό σύστημα και εξασφάλισης εγγυημένων εφεδρειών ενέργειας.

Η οικονομικότητα των αλλαγών αρχίζει να γίνεται φανερή. Μεγάλο μέρος από την παραγωγική ενεργειακή υποδομή  και τα ηλεκτρικά δίκτυα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν γεράσει, είναι η κατάλληλη στιγμή να εκσυγχρονισθούν προς την απαιτούμενη κατεύθυνση. Η επένδυση εκτιμάται ότι θα αποδώσει ήδη από το 2040, με δημιουργία 5 εκατομμυρίων νέων θέσεων εργασίας και κέρδη 3 τρις Ευρώ στην δεκαετία 2040-2050. Σημαντική θα είναι βέβαια η παρουσία του Η.Β. στο εγχείρημα, ακόμα και αν το Brexit θέσει σε αμφισβήτηση την συμμετοχή του στην Ευρωπαϊκή Ενεργειακή Ένωση.

Το παγκόσμιο κόστος μετασχηματισμού των ηλεκτρικών συστημάτων, σύμφωνα με υπολογισμούς του World Economic Forum, φθάνει τα 3.3 τρις $ για τα επόμενα 10 χρόνια. Κέρδη: αξιοπιστία, ευστάθεια, καλύτερες υπηρεσίες στους καταναλωτές, εξοικονόμηση ενέργειας, περιβαλλοντικό όφελος και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Επίλογος
 
Η γνώση και η καινοτομία δημιουργούν αντικειμενικές  προϋποθέσεις για ευημερία, ασφάλεια και περιβαλλοντική ποιότητα τις επόμενες δεκαετίες. Σε μετριοπαθές πολιτικό πλαίσιο, η ανθρώπινη εφευρετικότητα διαμορφώνει ισχυρές δυνατότητες προόδου. Διάφορες εμμονές όμως που αναπτύσσονται παράλληλα, όπως υπερσυντηρητικοί φανατισμοί, επαναστατικές αυταπάτες και θεοκρατικές ή τεχνοφοβικές παθολογίες, δυναμώνουν τα άκρα και θέτουν σε αμφισβήτηση την κοινωνική παραγωγή αγαθών του ορθολογισμού. 

Για να μάθετε περισσότερα

Rainer Hinrichs-Rahlwes (2013). Sustainable Energy Policies for Europe: Towards 100% Renewable Energy, CRC Press

Τεύχος με 17 άρθρα (2012). Les énergies de demain, Les dossiers de la Recherche, 47, pp 6-74.

 

Energy roadmap 2050 (COM (2011) 885 final


Χατζημπίρος Κίμων (2014). Υπεράκτια Αιολικά Πάρκα 2050, http://users.itia.ntua.gr/kimon/
 


Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Το ηθικόν πλεονέκτημα της αριστεράς και το ηθικόν μειονέκτημα της δεξιάς.



 100 χρόνια τώρα η αριστερά χτίζει επιμελώς  το ηθικόν της πλεονέκτημα και η δεξιά αμελώς το ηθικό της μειονέκτημα. Δεν θα αλλάξουν αυτά τα πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη. Σε όλο τον δυτικό μεταπολεμικό κόσμο οι συνεργάτες των Γερμανών ναζιστών - κατακτητών έπεσαν στα μαλάκα, αν αναλογιστεί κανείς ότι ολόκληρες χώρες, λέγε με Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ιταλία,  Νορβηγία κλπ συνεργάστηκαν ανοικτά και επισήμως με τον άξονα. Στην Ελλάδα μάλιστα στον τοίχο στήθηκαν όχι οι συνεργάτες αλλά όσοι πολέμησαν τον κατακτητή και μόνο με την υπόνοια ότι ήσαν κομμουνιστές. Αυτό η συλλογική ευρωπαϊκή μνήμη το ξέρει και ας μη το έκανε ποτέ θέμα εμφανώς. Και δικαίως το ξέρει.  Την ίδια στιγμή στην ανατολική Ευρώπη καθαρίζονταν από τους σοβιετικούς όσοι και όσες υπήρχε πιθανότητα να αντισταθούν στο νέο κατακτητή, δηλαδή το Ρώσο. Είτε πολέμησαν είτε συνεργάστηκαν με τον κατακτητή. Αλλά αυτό πέρασε στο ντούκου. Γιατί το άλλο ήταν πιο ισχυρό. Το τείχος έπεσε, ο σοσιαλισμός στην Ευρώπη κατέρρευσε αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων της ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων πιστεύει ακόμα ότι ο άλλος κόσμος που επαγγέλθηκε είναι καλός και αγαθός αν και ίσως ανέφικτος. Άσε που οι ισχυροί, οι Εβραίοι και οι Μασόνοι δεν θα αφήσουν……

Ότι και να συμβεί στη Μάντρα και αλλού από εγκληματική αμέλεια των κυβερνώντων ο κόσμος δεν θα κατηγορήσει την Αριστερά και ας κυβερνά 2 χρόνια. Τι είναι 2 χρόνια μπροστά στα 100. Τους προηγούμενους θα κατηγορήσει. Ή τον καιρό, την κλιματική αλλαγή, τη μοίρα του φτωχού, τον ίδιο που έχτιζε αυθαίρετα αλλά όχι τη Δούρου ή τον Τσίπρα.  Κι ας έχουν τυπικά και ουσιαστικά την κύρια ευθύνη μιας και είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι τη χρονική στιγμή που έγινε ένα κακό που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί. Πάνε οι εποχές που μια αυτοκτονία ή ένα ατύχημα (από μονοξείδιο του άνθρακα) χρεώνονταν συλλογικά στους Σαμαροβενιζέλους και το Σόιμπλε.  Τώρα 20 νεκροί από τη λάσπη και το νερό περνούν στο ντούκου. Γιαυτό και βγαίνει ο άλλος με την φωσφοριζέ νιτσεράδα  στο γυαλί σα να γύρισε από το μέτωπο της μάχης. Γιατί ξέρει ότι οι γέροι και οι γριές που τον βλέπουν, τον σταυρώνουν και τον επαινούν πριν πάνε να ψηφίσουν και να βγάλουν τη Φώφη αρχηγό  της κεντροαριστεράς.  Όλα αυτά είναι συγκοινωνούντα δοχεία και άλλα ακόμα.

Ένα χρόνιο πρόβλημα της περιοχής ζητούσε λύση μέσω αντιπλημμυρικών έργων τοπικής κλίμακας, κάποιος δηλαδή να οδηγήσει τα νερά της βροχής από το βουνό στη θάλασσα και όχι μέσα στην πόλη. Μα τόσα χρόνια δεν έγιναν σου λέει ο άλλος. Προφανώς. Ίσως γιατί το έργο δεν είχε υψηλή απόδοση στο κουπόνι της διαπλοκής.  Ε γιαυτό ψήφισες Αριστερά για να κάνει αυτά που δεν έκαναν οι προηγούμενοι. Να βοηθήσει δηλαδή το φτωχό να αλλάξει τη μοίρα του. Να επέμβει στις υποβαθμισμένες περιοχές. Αλλά εκείνη έστελνε το Βαρουφάκη να κάνει μόστρες στην Ευρώπη και τώρα κοιτάζει πώς να διορίσει ανίδεους και ανίκανους φίλους της στον κρατικό μηχανισμό και πώς να λέει κάτι αριστερές ξουρίες να γουστάρουν οι τεθλιμμένοι συγγενείς της, οι αριστεράντζες και οι δικαιωματιστές. Γιατί δεν έχουν σημασία οι ψυχές που χάνονται από εγκληματικά κρατικά λάθη. Σημασία έχει η πονοψυχιά του κρατούντα, το πεθαμένο ύφος του αρμόδιου, η οργή του δημοσιογράφου και της τηλεπερσόνας, το θεαθήναι μπρος το κακό. Η κίτρινη νιτσεράδα. Όχι το κακό το ίδιο και η αιτία του.

Ούτε ο δεξιός μεροκαματιάρης θα χρεώσει την «πφΑ» για τον όλεθρο της Μάνδρας. Κι αυτός είναι πεπεισμένος ότι η αγαπημένη του δεξιά παράταξη, αυτή που ψήφιζε παραδοσιακά το σόι  του, αυτή που του διόρισε το παιδί στο ΙΚΑ, έχει κατά βάθος άδικο και η αριστερά δίκιο. Και με βαριά καρδιά θα πάει αύριο να ψηφίσει τον Κυριάκο, γιατί στο λαϊκό φαντασιακό του (και όχι το λαϊκίστικο) δεν είναι μ’ αυτόν αλλά με τους πλούσιους. Γιατί σημασία έχει η ταξική καταγωγή και θέση, όχι το αποτέλεσμα. Γι αυτό και η αντιπολίτευση δεν έχει διείσδυση στα λαϊκά στρώματα. Γιατί ατενίζει τα πράγματα φορώντας γραβάτα και όχι νιτσεράδα. Γιατί δεν ξέρει πια πώς να τα πλησιάσει. Δεν έχει ανθρώπους να μιλούν τη γλώσσα του «λαού».  

Γιαυτό και κανείς δεν τόλμησε να περιορίσει τη δράση μπάχαλων και άλλων κατά δήλωσή τους αντιεξουσιαστών. Γιατί δρουν και μιλούν στο όνομα της λαϊκής δικαιοσύνης και της επαναστατικής αριστεράς. Είναι φορείς της κυρίαρχης ιδεολογίας. Το κόστος της βίαιης καταστολής θα είναι πολύ περισσότερο από το κόστος της αναστάτωσης, των καταστροφών και των αθώων θυμάτων. Γιαυτό και κανείς δεν διαδήλωσε ποτέ κατά της τρομοκρατίας ή υπέρ των νεκρών της Μαρφίν. Τόσα χρόνια η «Αναρχία» δεν κέρδισε τίποτα από τη δράση της. Κέρδισαν όμως τα μέγιστα όσοι την ανέχτηκαν ή την υποστήριξαν υπόρρητα ή ρητά. Γιατί η μολότοφ εκτοξεύεται από το χέρι ενός κατά δήλωσή του αδικημένου και έχει στόχο έναν ισχυρό. Αυτό μένει στον κόσμο, όσο και αν υποκριτικά οργίζεται και αγανακτεί από τη βία. Η πλειοψηφία εκεί έξω αναμένει πάντοτε τον άλλο κόσμο που το εφικτό ή το ανέφικτο του είναι πια αδιάφορο. Μίλα εσύ για φιλελευθερισμό και ανάπτυξη και ορθολογισμό. Αν δεν έχεις χρήμα να μοιράσεις λίγοι σε ακούνε.


Αυτή είναι η ελληνική κοινωνία και γι αυτό δεν θα βγει από την κρίση. Γι αυτό κανένα μας παιδί δεν θα γυρίσει απέξω να βοηθήσει. Πηγαίνει έξω ανοίγει το μάτι του και καταλαβαίνει που ζει και που ζούσε.  Γι αυτό και όποιος τολμήσει να προτείνει ορθολογικά πράγματα χωρίς να έχει χρήμα και κατανάλωση να σπρώξει στο λαό θα πέσει σύντομα. Γι αυτό και ο λαϊκισμός και η τερατολογία θα βρίσκουν πάντα έδαφος. Δεν είναι θέμα απαισιοδοξίας ή αισιοδοξίας, σωστού ή λάθους. Είναι θέμα παράδοσης, εμποτισμένων πεποιθήσεων και εθνικού ψυχισμού.      

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Η τρομοκρατία στην εποχή της αστακομακαρονάδας



Η τρομοκρατία λατρεύτηκε στην Ελλάδα, με έμφαση, την εποχή της αστακομακαρονάδας. Μόλις τέλειωσαν τα αντάρτικα στις ταβέρνες. Δεν είναι τέκνο της κρίσης. Είναι τέκνο της δανεικής ευδαιμονίας. Λατρεύτηκε από πολίτες όλου του πολιτικού φάσματος ειδικά βέβαια της ευρύτερης αριστεράς μιας και οι πιστολέρο καθάριζαν στο όνομα αυτής και της παγκόσμιας επανάστασης. Είχαν τύψεις οι σύντροφοι που ήταν βουτηγμένοι μέχρι τα μπούνια μες τη «σάλτσα» και νόμιζαν ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες τους αν δηλώσουν θαυμαστές της «ένοπλης αριστεράς». Μετά σκούπιζαν τη σάλτσα του αστακού από τα γένια τους, όχι την άλλη βέβαια. Την εποχή εκείνη που άλλοι αγνοείτε και άλλοι «ξεχνάτε» και μόνο η ιδέα ότι κάποιος μεγαλόσχημος πασόκος ήταν ο αρχηγός της οργάνωσης σκορπούσε ρίγη ενθουσιασμού και προκαλούσε πολλαπλούς οργασμούς ανά την επικράτεια. 

Όταν αποκαλύφθηκε ότι το κόλπο τόχε στήσει ο μελισσοκόμος, ο "καθηγητής" (μαϊμού, ούτε καν αυθεντικός)  με τα παιδιά της παπαδιάς ξενέρωσαν βέβαια αλλά δεν μας τόδειξαν. Ακόμα πιστεύουν ότι και κάποιος άλλος πολύ μεγάλος υπάρχει που τη γλίτωσε.. ¨Ολοι αυτοί δεν ήταν αφελείς να πιστεύουν ότι οι δολοφονίες  προάγουν την υπόθεση της αριστεράς. Αλλά γούσταραν. Άλλοι (πολλοί) γιατί είχαν ένα ψυχολογικό του αδικημένου που παίρνει εκδίκηση. Άλλοι γιατί δικό τους επίδομα δεν ήταν τόσο παχυλό όσο του απέναντι. Κάποιοι ως εκδίκηση για όσα είχε υποφέρει η προηγούμενη αριστερή γενιά, αυτή της ήττας του εμφυλίου. Άλλοι απλά γιατί γουστάρανε το φόνο. Ενώ ρούφαγαν τα μακαρόνια και άπλωναν πόδι στη γυναίκα του κολλητού τους κάτω από το τραπέζι.

Ποιο ήταν όμως το κυρίαρχο αλλά ανομολόγητο ελατήριο; Προβληματίστηκα επί χρόνια για αυτό που έσπρωχνε τους συμπατριώτες μου (δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους) προς τη λαγνεία της βίας. Κατέληξα στο «πισώπλατα», στον τρόπο τον μπαμπέσικο. Ο αδύναμος αλλά αριστερός και αντισυστημικός τη στήνει του ισχυρού και συστημικού και τον καθαρίζει στο σβηστό και στη ψύχρα ενώ ο άλλος δεν το περιμένει. Αν και πανίσχυρος πιάνεται στον ύπνο. Πέναλτυ πέτσινο στο 95 και 1-0. Κουφάλες σας τη φέραμε.

Μια ανάλογη βία ενθουσιάζει τα πλήθη όταν πολλοί μαζί λυντσάρουν έναν ή μία μέσα στο σκοτάδι. Αρκεί οι πολλοί να έχουν δίκιο και ο ένας άδικο. Οι ακροαριστεροί λυντσάρουν ένα φιλελέ, ένα μπάτσο, ένα δεξιό κλπ οι ακροδεξιοί έναν Πακιστανό, έναν gay κλπ. Τι λένε οι οπαδοί τους; Καλά του κάνανε του ……… Το χρειάζονταν. Αν η ΧΑ δεν είχε βία δεν θα είχε ούτε 1%. Το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλη τους εγκατέστησε στη βουλή. Και η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ενισχύθηκε από την υπόρρητη πλην όμως σαφή υποδήλωση ότι προστατεύει την πολιτική βία απ’ όπου και αν προέρχεται. Και το κάνει. Και το επεκτείνει και λίγο παραπάνω μιας και οι εγκληματίες είναι κι αυτοί θύματα του καπιταλιστικού συστήματος και εν δυνάμει μπορούν να αθροιστούν στο μέτωπο της επανάστασης.       

Μην πάμε μακρυά. Σε περιοχές της πατρίδας μας που έχουν παράδοση στη βεντέτα, η μπαμπέσικη βία θεωρείται ανδρεία. Τον φωνάζεις να βγει από το καφενείο να λογαριαστείτε και καθώς βγαίνει του την ανάβεις και ζήτω. Αρκεί να έχει δίκιο. Ή του τη στήνεις στο χωράφι και τον κατεβάζεις σαν μπεκάτσα.  Όχι φλώρικα πράγματα με μονομαχίες, μάρτυρες κλπ.  

Όταν ο Κοντονής λέει ότι δεν διώκεται κανείς για τις ιδέες του, αναφερόμενους στους δολοφόνους ξέρει τι λέει και ξέρει σε ποιους απευθύνεται. Η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του συμφωνεί με την άποψή του. Γιατί γουστάρει τη δολοφονία. Την πολιτική πάντα. Με θύτη τον αδικημένο και θύμα τον ισχυρό. Ένας βαθιά άρρωστος λαός.


H φίλη και αδελφή μας Myrsini Lionaraki  θυμάται  το αγαπητό μας σύντροφο Νικήτα, τον πατέρα της και το μάθημα Δημοκρατίας που της έδωσε

«Το μεγαλύτερο ίσως μάθημα δημοκρατίας που πήρα από τον μπαμπά μου ήταν η επιμονή του να αποφυλακιστούν μετά από κάποια χρόνια οι πρωτεργάτες της χούντας. Οι άνθρωποι που τον έκλεισαν φυλακή, οι άνθρωποι που έδωσαν τις εντολές να τον χτυπήσουν, να τον βασανίσουν, να τον πονέσουν και να τον τραυματίσουν στην ψυχή και στο σώμα με τρόπους που δεν τολμάμε ούτε να φανταστούμε. Όταν μου το είπε πρώτη φορά τσακωθήκαμε. Του είπα ότι έχει τρελαθεί, ότι πρέπει να τους κρεμάσουμε και να χορεύουμε στους τάφους τους. Είχαμε κάποτε συναντήσει μαζί τυχαία στον δρόμο έναν βασανιστή του. Κοιτάχτηκαν σιωπηλά από μακριά και κούνησαν το κεφάλι και οι δύο. Μου το αποκάλυψε ενώ περπατούσαμε στην επόμενη γωνία και τον τραβούσα να γυρίσουμε πίσω να τον βρίσουμε (τουλάχιστον!). Χαμογελούσε συνεχίζοντας να περπατάει. Συχνά εδώ στη γειτονιά συναντώ τον γιατρό της ΕΣΑ, τον άνθρωπο που όταν του έφερναν αιματοβαμμένους κρατούμενους, τους έδινε ασπιρίνη και εντολή να συνεχιστεί το ξύλο. Δεν ξέρω πως κρατιέμαι και δεν τον πατάω με το αυτοκίνητο. Ή μάλλον ξέρω δυστυχώς. Γιατί το μεγαλύτερο ίσως μάθημα δημοκρατίας το πήρα από τον μπαμπά μου. Με τη στάση του απέναντι σε όσους του έκαναν κακό. Αυτό το μεγαλείο, δυσκολεύομαι να το φτάσω, ούτε καν να το πλησιάσω. Αλλά αυτό είναι το μεγαλείο της δημοκρατίας.
ΥΓ: Φυσικά και εξοργίστηκα βλέποντας τον Κουφοντίνα να βγαίνει από την πόρτα της φυλακής πριν λίγο. Αν ήμουν παιδί κάποιου θύματός του, σίγουρα θα ήθελα να τον πατήσω κι αυτόν με το αυτοκίνητο. Αλλά αυτό είναι το συναίσθημα που θέλει εκδίκηση. Και όχι η δημοκρατία που ορθώς λέμε πως δεν (πρέπει να) εκδικείται.»

Ο φίλος  Nicolas Sevastakis αναζητά τον αντιδημοκρατικό εξτρεμισμό με το θαυμάσιο τρόπο που αυτός ξέρει. 

Κάποιοι αριστεροί και πολλοί φιλελεύθεροι συναντιούνται στην ιδέα πως δεν υπάρχουν πολιτικοί εγκληματίες παρά μόνο ποινικοί. Μιλώ για την καθαυτή πολιτική συζήτηση όχι για τους νομικούς χαρακτηρισμούς των πράξεων κάποιου. Αυτή όμως η απο-ιδεολογικοποίηση είναι λάθος γιατί το βαθύτερο πρόβλημα είναι ο αντιδημοκρατικός εξτρεμισμός και η ολοκληρωτική λογική της εξόντωσης του αντιπάλου εν ονόματι μιας ιδεολογικής μεταφυσικής. Μόνο λοιπόν μία ρητή αντι-ολοκληρωτική δέσμευση μπορεί να δώσει το απαραίτητο βάθος στη θέση κατά της τρομοκρατίας και κυρίως να ακυρώσει τον αντιστασιακό-αντιφασιστικό μύθο πάνω στον οποίο βρίσκει ακόμα κοινό ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Η θέση πως περιορίζοντας κάποιον στο ρόλο του ποινικού του χαλάμε τα σχέδια και τις προθέσεις, είναι αφελής. Γιατί πάντα η πρόσληψη του τρομοκράτη θα έχει ιδεολογικοπολιτικά συμφραζόμενα- ο κόσμος "διακρίνει'' τον τρομοκράτη από το κλεφτρόνι- ακόμα και αν ο τρομοκράτης κλέβει κι αυτός τράπεζες.
Μόνο αν γίνει συνείδηση ότι η μιλιταριστική εξτρεμιστική κουλτούρα απεχθάνεται τις ατομικές ελευθερίες και ονειρεύεται μια κοινωνία ομοφωνούντων υποταγμένων, μόνο αν συνδεθεί με την πιο πλήρη αυθαιρεσία και τον ''στρατοπεδικό'' σοσιαλισμό, μόνο τότε η πολιτική κοινότητα των δημοκρατών θα έχει επιτύχει ένα σημαντικό άλμα.
Τρία ζητούμενα λοιπόν: 1. ριζική και σκληρή κριτική σε έναν ανορθολογικό ''αντιστασιακό'' ρομαντικό μύθο που παγιδεύει, συναισθηματικά, στην ελληνική ιδεολογία.
2. αναγνώριση πως υπάρχουν ολοκληρωτικοί πολιτικοί εγκληματίες ως εχθροί της δημοκρατίας.
3. Ρητές αποστάσεις όλων των πολιτικών δυνάμεων που αναγνωρίζονται στη συνταγματική δημοκρατία από όλες τις εκδοχές ''πολιτικής βίας''. Χωρίς κοινωνιολογισμούς και συμψηφισμούς με τα σκάνδαλα των ελίτ- λες και το θέμα πρέπει να επιστρέφει πάντα στη διάκριση Δεξιάς/ Αριστεράς.
Απέναντι στους ολοκληρωτισμούς και ειδικά στις ένοπλες υποφύσεις τους (όσο περιθωριακές και αν είναι), η πολιτική κοινότητα είναι η Πολιτεία, η Republique. Το αν αυτή θα είναι ''κοινωνική'' ή ''φιλελεύθερη-αστική'' είναι άλλο ζήτημα και δεν αφορά την αντιπαράθεση με τους μιλιταριστές αριστεράς και δεξιάς.

Και ο Dimitris Sotiropoulos  επανέρχεται στο μετεμφυλιακό άγος για να ερμηνεύσει το αποκρουστικό πρόσωπο της αριστερής εξουσίας.


Η ελληνική Αριστερά συγκρότησε όλο το μετεμφυλιακό της λόγο μέσα από το τραύμα των βασάνων, της προσφυγιάς, των αποκλεισμών, των εκετελέσεων και των βασανιστηρίων των μελών της. Ο Αριστερός κομμουνιστής ήταν αποσυνάγωγος, περιθωριοποιημένος, φυλακισμένος ή εκτελεσμένος για 30 ολόκληρα χρόνια. Και αυτός ο αποκλεισμός δομούσε την πολιτική του ταυτότητα, ως μια κομμουνιστική ταυτότητα της ήττας ειδικά και μόνο στην ελληνική περίπτωση, διότι -και αυτό είναι σημαντικό- στην ανατολική Ευρώπη οι κομμουνιστές ήταν οι νικητές, όχι οι ηττημένοι. Πολιτική, λογοτεχνία, μνήμη, ημεδαπή ή της υπερωρίας, τα πάντα όλα είχαν στην περίπτωση της ελληνικής αριστεράς μια και μόνη αναφορά: την ήττα της στον εμφύλιο και τα όσα υπέστη ως ηττημένη ακριβώς αυτού του εμφυλίου. Ανεξάρτητα από τις ευθύνες της, τα μέλη της πράγματι ξέρουν τι σημαίνει αυτό το δράμα στο προσωπικό επίπεδο. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει κάτι τέτοιο σε κάποιον που ήταν πχ για μια 10ετία στη βαθιά παρανομία ή για 40 χρόνια εξόριστος στην ΕΣΣΔ.
Κι όμως, σήμερα, ο υπ. Δικαιοσύνης Στ. Κοντονής είχε απέναντί του τη σύζυγο του θύματος της αριστερής τρομοκρατίας, δηλαδή μια γυναίκα που έχει πενθήσει τον άνδρα της που έπεσε εντελώς άδικα από τις σφαίρες ενός πολιτικού του αντιπάλου που (νόμιζε ότι) έκανε επανάσταση. Και ποια ήταν η αντίδραση εκεινου που υποτίθεται ότι είναι αριστερός ΕΞΑΙΤΙΑΣ αυτού του ιστορικού τραύματος: να αρχίσει να της ουρλιάζει από το βήμα της βουλής και να της λέει "θα έπρεπε να ντρέπεστε"...Να ντρέπεται άραγε γιατί; Που δολοφόνησαν τον άντρα της; Που δεν είναι μέσα στην τρελή χαρά που πήρε άδεια ο δολοφόνος του;
Είναι τελικά πολύ χρήσιμο που ήρθε η Αριστερά στην εξουσία όσα βάσανα κι αν μας φόρτωσε. Διότι μπορεί επιτέλους να αποκαλυφθεί όλο το αυταρχικό και εξουσιαστικό της πρόσωπο. Και να μας επιτρέψει να φανταστούμε ίσως πως θα ασκούσε την εξουσία αν είχε κερδίσει εκείνη τον εμφύλιο...

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Πάρτυ στα ψηλά ατιμωρησία στα χαμηλά



Μπορεί το facebook να ασχολείται στη σχόλη του με τις δηλώσεις φύλου, τις παρελάσεις, το δράμα του Αμίρ και ότι άλλο έχει η κυβερνητική ατζέντα  αλλά η ζωή εκεί έξω θέτει άλλα σοβαρότερα προβλήματα για τα οποία οι προτάσεις είναι ασαφείς και οι λύσεις σπάνιες. Το ζήτημα της παραγωγής άρα και της ανεργίας γλιστράει και χάνεται, η φορολογία πέφτει βαριά επί δικαίων και αδίκων, ο κόσμος αγκομαχά μέσα στην ακρίβεια που έχει ήδη ανακάμψει και η κοινωνία των πολιτών σκυφτή, παραδομένη, καρτερική ξοδεύεται στην καθημερινότητα και περιμένει. Τι; Ποιος ξέρει; Τα δράμα των προσφύγων και των μεταναστών έχει πια περάσει στα ψιλά, η βία και η ανομία απλώνονται και καταλαμβάνουν το ζωτικό μας χώρο, η Αθήνα καθίσταται σταδιακά αλλά με πρόθεση άσχημη και αβίωτη πόλη. Απ’ ότι φαίνεται οι λύσεις θα δοθούν από την ίδια τη ζωή. Η Ελλάδα θα αλλάξει όχι από κάποιες επιλογές του πολιτικού συστήματος αλλά από την ίδια τη ζωή. Κάποια στιγμή η κατάρρευση του κράτους θα γίνει εμφανής και όλα αυτά που συζητάμε θα προκύψουν ως επιτακτική ανάγκη επιβίωσης. Ως τότε μπορούμε να πασχίζουμε για όλα τα απλά που κάνουν τη ζωή μας συναρπαστική. Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Είναι η κατάρρευση των στερεοτύπων. Ως τότε κάποιοι μπορούν να ζητούν λιγότερη δουλειά και περισσότερα λεφτά. Από ποιους και πως; Άγνωστο.       

Ο αδελφός εν όπλοις Efthimis Dimopoulos ανιχνεύει το δράμα του Αμίρ

Οι δάσκαλοι και ο μικρός μετανάστης.

Υπάρχουν ορισμένα περιστατικά της σχολικής ζωής που έχουν μεγάλη συμβολική βαρύτητα γιατί αποκαλύπτουν, ότι πέρα από τα τυπικά και καθιερωμένα, ως δάσκαλοι έχουμε χάσει την ετοιμότητα και το σθένος να υπερασπιστούμε τις αρχές του σχολείου και του λειτουργήματός μας.
Από τη στιγμή που κληρώθηκε ως σημαιοφόρος ο μικρός Αφγανός, έπρεπε να του δώσουμε τη σημαία, χωρίς δεύτερη σκέψη, για να παρελάσει, κρατώντας τη με καμάρι και χαρά, όπως θα ένιωθε και ένα ελληνάκι. Για τα ελληνικά εκπαιδευτικά πράγματα αυτή η συμβολική πράξη είναι μέρος - μαζί με άλλες θεσμικές δράσεις - της δημοκρατικής ενσωμάτωσης των μεταναστών και των προσφύγων που οφείλει να ακολουθεί μια χώρα υποδοχής. Είναι ταυτόχρονα μέρος μιας παιδαγωγικής κουλτούρας που ορίζει το σχολείο ως περιβάλλον ασφάλειας και ισοτιμίας των μαθητών, χωρίς διακρίσεις εθνικότητας ή θρησκεύματος. Το ότι ο σύλλογος διδασκόντων του 6ου δημοτικού σχολείου της Δάφνης προβληματίστηκε με το αποτέλεσμα της κλήρωσης, το ότι ο διευθυντής του σχολείου υπέβαλε πιθανόν διευκρινιστικές ερωτήσεις στον προϊστάμενο εκπαίδευσης, το ότι απευθύνθηκαν σε διαμεσολαβητή ή κοινωνικό λειτουργό για να τους λύσουν τον «Γόρδιο δεσμό» δείχνουν ότι οι αρχές αυτές δεν έχουν εδραιωθεί, ούτε έχουν εμπεδωθεί. Δείχνουν αμφιβολία, δείχνουν δισταγμό, και λυπάμαι που θα το πω, δείχνουν και έναν βαρύ κομφορμισμό που έχει «κάτσει» στη νοοτροπία των δημόσιων λειτουργών.
Επειδή κάποιος γονέας διαμαρτυρήθηκε, επειδή πιθανόν ο προϊστάμενος εκπαίδευσης δέχτηκε πιέσεις, ή τέλος επειδή κάποιος ανέσυρε από τον κυκεώνα της γραφειοκρατικής τυπολογίας κάποιο αστείο κώλυμα, π.χ. «πώς είναι δυνατόν να κρατά τη σημαία στη λειτουργία της ορθόδοξης εκκλησίας ένας μουσουλμάνος», ο σύλλογος υποχώρησε. Και αποφάσισε, αντί να μπλέξει με τους δυνατούς και τους αγανακτισμένους, να αποκλείσει τον αδύναμο και φτωχό Αφγανό. Όμως από τη στιγμή που οι δάσκαλοί του δεν τον προστάτευσαν οι τραμπούκοι με τις πέτρες ένιωσαν ότι το έργο τους είναι ευκολότερο.


Ο φίλος μας Dimitris Sotiropoulos πάντα to the point ψηλαφεί την υποκρισία του ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβαζω οτι χθες αποφασισε το υπ. Παιδειας να διεξαγει ερευνα για την υποθεση της σημαιας στον Αμιρ. Δλδ σχεδον δεκα μερες μετα το περιστατικο και αφου πρωτα επιτεθηκαν στο σπιτι του μικρου με πετρες.
Η υποκρισια ειναι προφανης. Αλλα εγω αναρωτιεμαι το εξης: τουτοι εδω πως γινεται να μην μπορουν να εφαρμοσουν καν τους νομους τους οποιους ψηφιζουν και για τους οποιους γραφουν ποταμους μελανης για να τους υποστηριξουν.
Δεν ειναι τυχαιο αυτο. Οταν ολα ειναι σε τοσο βαθμο πολιτικοποιημενα, ο νομος ειναι απλο εργαλειο της πολιτικης εξουσιας. Εξαιτιας του φλερτ του Συριζα τοσο καιρο με τους χρυσαυγιτες ψηφοφορους, η κυβερνηση. αυτα τα περιστατικα στο επιπεδο της κοινωνιας, εχει αποφασισει να μην τ αντιμετωπιζει οπως πρεπει. Αφηνει ετσι στην κοινωνικη αυτορυθμιση μεγαλη ελευθερια η οποια οπως ειναι αναμενομενο συχνα βγαινει εκτος οριων. Το ειδαμε αυτο και με την αυτοδικια σε αλλες περιπτωσεις. Το θεμα ειναι οτι αυτη τη στιγμη το κρατος εχει απωλεςει μεγαλο μερος της ισχυος του. Κανει μονο δυο πραγματα: μαζευει φορους και διοριζει κομματικους και μετακλητους. Α και κανει προπαγανδα μεσω των δημοσιων ΜΜΜ. Κομμουνισμος στο κρατος (δλδ ενα κρατος που υπαρχει μονο για τον εαυτο του και οχι για τους πολιτες), αυτοδιαχειριση στην κοινωνια. Παρτυ στα υψηλα, βια, ρατσισμος και ατιμωρησια στα χαμηλα. Μπαχαλοποιηση, η ενηλικη αρρωστια του συριζα.

H Maria Kastrisianaki-guyton με αφορμή μια θεατρική παράσταση μας περιγράφει πιπεράτα στιγμιότυπα από τη ζωή του νεαρού Marx οι θεωρίες του οποίου ακόμα απασχολούν την ανθρωπότητα.

Διάβαζα κριτική για ενα θεατρικό έργο με τίτλο Young Marx που ανεβάστηκε στο θέατρο Bridge στο Ανατολικό Λονδίνο με τον εξαιρετικό Rory Kinear στον ομώνυμο ρόλο. Αναφέρεται στην νεανική περίοδο του Μαρξ , ο οποίος, αν και πένητας, αρνείτο να δουλέψει και την έβγαζε απ το πρωι ως τα μεσάνυχτα στη Βιβλιοθήκη του Βρετανικού Μουσείου, πριν αυτή γίνει η γνωστή μας British Library. Δεν τον ενδιέφεραν τα εγκόσμια και όσο αυτός έλυνε τα προβληματα του Διεθνούς Προλεταριάτου, άφηνε τα δύσκολα-εξασφάλιση τροφής και πληρωμή ενοικίου- στην γυναίκα του. Μέχρι που βρέθηκε ο βιομήχανος Ενγκελς και λίγδωσε το εντερό του. Θυμήθηκα, λοιπόν, στην βραβευμένη βιογραφία Karl Marx του Francis Wheen, έκδοση Fourth Estate, 1999, μια αναφορά στην διαβόητη κακή υγιεινή του Καρόλου. Άλλαζε εσώρουχο κάθε τρίμηνο με αποτέλεσμα να γεμίσει ο ποπός του επώδυνους καλογήρους, αγγλιστί warts, σε βαθμό που να μη μπορεί να καθίσει. Ετσι έγραψε το μεγαλύτερο μέρος του Κεφάλαιου, όρθιος. Μάλιστα, στην αλληλογραφία τους, ο Ενγκελς, τον προέτρεψε να πλένεται συχνότερα επειδή η μυρωδιά του δεν αντέχεται. Παρόλα αυτά εκτός της Τζένι της γυναίκας του, που γέννησε έξη παιδιά, πηδούσε και την υπηρέτρια του, κι έκανε και ξώγαμο μαζί της.

Ο καλός μας φίλος Τέλης Σαμαντάς θυμάται την Ουγγρική εξέγερση του 56. Η αλήθεια για όποιον έχει διαβάσει είναι προφανής. Η Ουγγαρία είναι μια χώρα που από το 46 και μετά υπέφερε τα πάνδεινα κάτω από τη σοβιετική μπότα.


Μνήμη της ουγγρικής εξέγερσης

Σαν σήμερα, στις 4 Νοεμβρίου του 1956, τα σοβιετικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Ουγγαρία, ανατρέποντας την κυβέρνηση του Ιμρε Νάγκυ, και καταπνίγοντας στο αίμα την ουγγρική εξέγερση κατά του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Αποτέλεσμα: 2.500 Ούγγροι νεκροί (ανάμεσα τους και κομμουνιστές –θύματα αντεκδίκησης) 20. 000 τραυματίες, 200.000 φυγάδες και η παράταση για τριαντατρία ακόμη χρόνια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Αυτά για την Ιστορία. Σήμερα, εξηνταένα χρόνια μετά, στην Ουγγαρία, μέλος πια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουμε μια ακροδεξιά κυβέρνηση η οποία καλλιεργεί με τα συνθήματα και την πολιτική της τον υπερδεξιό εθνολαϊκισμό, βρίσκοντας και ευήκοα ώτα, ενώ όλο και συχνότερα παίρνει μέτρα ολοκληρωτικής οσμής. Η ανάλυση του αν –και πώς- συνδέονται (που προφανώς συνδέονται) οι δύο ιστορικές καταστάσεις δε μπορεί να είναι αντικείμενο μιας ανάρτησης. Ας ακούσουμε, ωστόσο, τι έγραφε ο Αλμπέρ Καμύ, το 1957, στην πρώτη επέτειο της εξέγερσης, σε μια ανοιχτή επιστολή του με τίτλο «Το αίμα των Ούγγρων»:
«…Η νικημένη και αλυσοδεμένη σήμερα Ουγγαρία έκανε περισσότερα για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη από οποιονδήποτε άλλο λαό τα τελευταία είκοσι χρόνια… Στη μοναξιά που βρίσκεται σήμερα η Ευρώπη, δεν έχουμε παρά ένα μόνο μέσο για να παραμείνουμε πιστοί στην Ουγγαρία, και που είναι να μην προδώσουμε ποτέ, όπου γης, αυτό για το οποίο πέθαναν οι ούγγροι μαχητές, να μη δικαιολογήσουμε ποτέ, ακόμη και εμμέσως αυτό που τους σκότωσε. Ασφαλώς θα δυσκολευτούμε να είμαστε αντάξιοι τόσων θυσιών. Θα πρέπει όμως να το προσπαθήσουμε, σε μια ενωμένη επιτέλους Ευρώπη, λησμονώντας τις συγκρούσεις μας, αναγνωρίζοντας τα λάθη μας, πολλαπλασιάζοντας τις δημιουργικές πρωτοβουλίες και την αλληλεγγύη μας. Πίστη μας είναι πως, παράλληλα με τις δυνάμεις της καταπίεσης και του θανάτου που σκοτεινιάζουν την Ιστορία, υπάρχει μια απελευθερωτική δύναμη που ονομάζεται πολιτισμός και που προϋποθέτει ταυτόχρονα την ελεύθερη δημιουργία και την ελεύθερη εργασία».
ΥΓ. Η ανάρτηση μπορεί να διαβαστεί και ως μια μικρή συμμετοχή στην προβληματική περί «λήθης και μνήμης» που ξεκίνησε ο φίλος Leo Kastanas

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Τάσος Aνθουλιάς: Δομές υποστήριξης του Εκπαιδευτικού Έργου


 Το Υπουργείο Παιδείας δημοσίευσε ένα Σχέδιο (17 σελίδων) για τις νέες «Δομές Υποστήριξης του Εκπαιδευτικού Έργου» που θέλει να οργανώσει.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν πως είναι ένα σπουδαίο κείμενο με εξαιρετικό βερμπαλισμό που έχει τρεις στόχους:
(α) Να ελέγξει απόλυτα την ελληνική εκπαίδευση, ισοπεδώνοντάς την τελείως.
(β) Να οργανώσει δομές με τους κατάλληλους κομισάριους
(γ) Να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τα κομματικά στελέχη.
Δεν αισθάνθηκα πως μπορώ να κάνω κριτική σε τέτοια βαθυστόχαστα κείμενα γιατί σε όλη τη ζωή μου ασχολήθηκα με την επιστήμη της εκπαίδευσης, έχοντας ως βάσεις τον Πιαζέ, τον Μπρούνερ και τον Ντεκρολί.
Και δεν είχα ποτέ μου μαθητεύσει σε κομμουνιστικές διαδικασίες για να μάθω πώς μπορείς να λες υπέροχες φράσεις που οδηγούν στον απόλυτο έλεγχο των μαζών.
Αφού, όμως, κατάφερα να ξεπεράσω το σοκ και την (άσκοπη) κούραση που μου προκάλεσε η ανάγνωση της προτεινόμενης από το Υπουργείο Παιδείας νέας «Δομής της εκπαίδευσης», μπορώ να θέσω το βασικό για την εκπαίδευση θέμα που είναι η ανάθεση πραγματικών ευθυνών στους εκπαιδευτικούς. Η απάντηση «εγώ κάνω αυτά που μου λέει το Υπουργείο Παιδείας και γράφει το επίσημο σχολικό βιβλίο» πρέπει να τελειώσει.
Αλλά με τη νέα «Δομή» θα γίνει ακόμα χειρότερη η απάντηση: «εγώ κάνω αυτά που μου λένε το Υπουργείο Παιδείας και οι “Συλλογικότητες” και γράφει το επίσημο σχολικό βιβλίο».
Αν θα θέλαμε να κάνουμε πραγματικές ερωτήσεις αυτές θα ήταν σαν τις ακόλουθες:
(1) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν ο δάσκαλος της Α δημοτικού θα διδάσκει την ανάγνωση με τον συλλαβισμό (με την ψευδεπίγραφη ονομασία «αναλυτικοσυνθετική μέθοδος») ή με την ολική μέθοδο ανάγνωσης.
(2) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν ο δάσκαλος της Α δημοτικού θα προωθεί τη σχιζοφρένεια του σημερινού Αναγνωστικού ή θα μπορεί να επιλέξει κάτι άλλο της προκοπής.
(3) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν είναι εκπαιδευτικά σωστό στην Α δημοτικού να διδάσκονται οι αριθμοί από το 1 ως το 100 ή το σωστό είναι να διδάσκονται μόνο οι αριθμοί από το 1 ως το 20, αφού η έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου έδειξε πως ούτε το 30% των μαθητών της Β δημοτικού δεν καταφέρνει να έχει αφομοιώσει τα Μαθηματικά της Α δημοτικού.
(4) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν στη Γ δημοτικού πρέπει να αποστηθίζουν οι μαθητές τον πλήρη πίνακα της Προπαίδειας και όχι τον αναγκαίο (ενώ στη Β δημοτικού έχουν μάθει την αντιμεταθετική ιδιότητα, δηλαδή ότι 5x3=3x5).
(5) Ποιοι και με ποιες διαδικασίες θα αποφασίζουν αν ο δάσκαλος της ΣΤ δημοτικού θα μαθαίνει στους μαθητές πως η πρωτοβάθμια εξίσωση έχει πέντε διαφορετικούς και όχι έναν τρόπο λύσης!...
Αν θέλουμε πραγματικά να αναβαθμίσουμε την ελληνική εκπαίδευση δύο είναι οι πρώτες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν:
(α) Αντικατάσταση των αναλυτικών προγραμμάτων από εκπαιδευτικούς στόχους ανά βαθμίδα και τάξη. Απλούς και καθαρούς στόχους. Ξέρω πως συνήθως «τα απλά πράγματα είναι τα πιο δύσκολα». Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να βρούμε τον «κοινό νου», την «κοινή λογική» και τόσα άλλα απλά πράγματα… και
(β) Εφαρμογή του πολλαπλού βιβλίου, όπως είχε νομοθετηθεί από την κυβέρνηση Κων. Μητσοτάκη με σχέδιο του εξαίρετου καθηγητή Ιωάννη Παρασκευόπουλου (και στη συνέχεια καταργήθηκε αμέσως από το ΠΑΣΟΚ). Ο εκπαιδευτικός θα διαλέγει εκείνο το βιβλίο (από τα εγκεκριμένα του Υπουργείου Παιδείας) που θεωρεί καταλληλότερο για τη διδασκαλία του.

Τάσος Ανθουλιάς

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Σαββατοκύριακο με δανεικά: Να αγαπάς τη μικρή πατρώα γη σου



Ποτέ άλλοτε οι παρελάσεις δεν είχαν τόσο πολιτικό σουξέ. Αδιάφορα περνούσαν σχεδόν για όλους. Στις μέρες μας κάτι τα μίνι των κορασίδων, κάτι οι εντυπωσιακές δασκάλες, κάτι τα αγανακτισμένα φασιστοειδή τις έκαναν «γεγονότα». Έτσι υποχωρεί και κείνο το παλιό αίτημα να καταργηθούν. Γιατί σ’ αυτές ο καθένας μας βρίσκει αυτό που πάντοτε ποθούσε. Φυσικά ούτε οι δασκάλες ούτε τα μίνι έχουν κάτι το μεμπτό και το ανάρμοστο. Όποιος θέλει να σκανδαλιστεί είναι δικαίωμά του και ας μείνει με το σκάνδαλο.. Οι μούτζες όμως και τα κρωξίματα κατά των επισήμων είναι αχαρακτήριστα ή μάλλον χαρακτηρίζουν αυτούς που τα πραγματοποιούν. Ανάρμοστες προσπάθειες εθνολαϊκιστών να έρθουν στον αφρό που όμως απεδείχθησαν αποτελεσματικές στο παρελθόν. Το γεγονός ότι σήμερα πολλοί εξ αυτών βρέθηκαν στη θέση των επισήμων και απήλαυσαν παρέλαση ας είναι μάθημα γι αυτήν την έρμη κοινωνία. Ας καταλάβει επιτέλους ότι το πρόβλημά μας είναι πολύπλοκο δυσεπίλυτο και θέλει σοβαρούς λύτες. Πιο σοβαρούς από τους αγανακτισμένους των παρελάσεων. Και να μη ξεχνάς να αγαπάς τη μικρή πατρώα γη σου που γράφει και ο Βαγγέλης.   

Ο φίλος Βαγγέλης Πάλμος για τη μέρα που είναι:

Πριν από χρόνια, βρέθηκα τέτοια μέρα στα Γιάννενα. Ο καιρός βροχερός, ως συνήθως και τα σύννεφα έκρυβαν το Μιτσικέλι.
Στην πλατεία, στο "ρολόι" έγινε η επιμνημόσυνη δέηση για τους πεσόντες, μέσα σε απόλυτη σιγή! Μέσα στην ομίχλη, έρχονταν η μυρωδιά του λιβανιού και ακούγονταν οι διαταγές του μέραρχου οι αναρτήσεις των όπλων και τα ξίφη των αξιωματικών.
Κι ύστερα, ο εθνικός ύμνος!
Ποτέ μου δεν ένιωσα τόσο συγκλονισμένος για την πατρίδα!
Έφταιγε βέβαια και η εκδρομή στο Καλπάκι, η επίσκεψη στο μουσείο πολέμου, η ανάμνηση του πατέρα που με είχε πάει πριν τριαντα τόσα χρόνια εκεί που πήγαινα τώρα τους γιους μου.
Αλλά τι άλλο είναι η πατρίδα από τη ζεστασιά των παιδικών σου χρόνων και την αγάπη των γονιών;
Αυτή την πατρίδα κουβαλάμε μέσα μας ως τη στιγμή που θα την αφήσουμε για μια άλλη μεγαλύτερη πατρίδα όλων των ανθρώπων.
Και πως θ αγαπήσεις τη μεγάλη πατρίδα της ανθρωπότητας, αν δεν αγαπήσεις πρώτα τη μικρή πατρώα σου γη;
Ο δικός μου πατριωτισμός είναι προϋπόθεση του κοσμοπολιτισμού μου.
Ζήτω η Ελλάδα μας, ζήτω το έπος του '40!

Αλλά και ο φίλος Θάνος Χ. Καψάλης κάτι άλλο μας είπε και πάλι για τη μέρα που είναι:

Είναι δείγμα ανώριμων συναισθηματικά εφήβων, να στρέφονται εναντίον, σε ό,τι αδιακρίτως συνιστά την οικογενειακή παράδοσή τους. Ο λόγος λοιπόν που γιορτάζουμε αύριο, δεν είναι η ιδιορρυθμία που επισημαίνουν οι ... ανώριμοι συναισθηματικά έφηβοι, να εορτάζουμε δηλαδή την έναρξη και όχι τη λήξη του πολέμου, αλλά ο εορτασμός της ΠΡΩΤΗΣ ΝΙΚΗΣ της ανθρωπότητας κατά των δυνάμεων του Άξονα. Όποιος έχει ελάχιστη γνώση της ιστορίας και των αναλογιών (μια μικρή χώρα να στέκεται μόνη στο πλευρό της Μ. Βρετανίας, και επιτυχώς, στον πόλεμο κατά του φασισμού) αντιλαμβάνεται τη σημασία του γεγονότος, όποιος δεν έχει...

Ο φίλος Γιώργος Προκοπάκης επιμένει για την πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc

Με τα ευρήματα της δημοσκόπησης της Marc που δημοσιεύεται σήμερα 28/10, έκανα τα γνωστά. Απλή αναγωγή των αναποφάσιστων, αναλογική κατανομή 250 εδρών στα κόμματα που ξεπερνούν το 3% μετά την αναγωγή και 50 έδρες στο πρώτο κόμμα. Η κατάληξη:
1. Αυτοδύναμη ΝΔ με 155 έδρες
2. ΔΗΣΥ με 25 έδρες
3. Ποτάμι και ΑΝΕΛ εκτός Βουλής
4. ΕΚ μέσα με 10 έδρες
5. Αντισυστημικά κόμματα (ΧΑ, ΚΚΕ) 46 έδρες
6. ΣΥΡΙΖΑ 64 έδρες
Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά δεν διαφέρουν από αυτά προηγούμενων δημοσκοπήσεων. Αυτά είναι:
1. Δεν υπάρχει λύση χωρίς τη συντηρητική παράταξη.
2. Για την εκλογή ΠτΔ πρέπει να πάει ολοσούμπιτη η ΔΗΣΥ σε συμφωνία με τη ΝΔ.
3. Η ΕΚ εμφανίζεται με δυνητικά ρυθμιστικό ρόλο (σημείωση: η Marc συνεπώς τη βρίσκει εντός Βουλής, ενώ άλλες δημοσκοπήσεις εκτός)
4. Έχουμε μπροστά μας μία εκλογική αναμέτρηση με απλή αναλογική.
Έκανα και τα εύλογα πειράγματα στα τελικά ευρήματα. Άθροιση των ποσοστών του Ποταμιού και ΔΗΣΥ σε πρώτη φάση (σενάριο νέου φορέα). Σε δεύτερη, επί πλέον άθροιση ποσοστών ΑΝΕΛ και ΣΥΡΙΖΑ (σενάριο Καμμένου στο Επικρατείας). Στο πρώτο (μόνο Νέος Φορέας) η "προεδρική πλειοψηφία" με ολοσούμπιτο το Νέο Φορέα να συντάσσεται με τη ΝΔ ανεβαίνει στο 183 (από 180) με την αυτοδυναμία της ΝΔ να πέφτει στο 152 (από 155), ενώ στο δεύτερο (εκτός από Νέο Φορέα, Καμμένος στο ΣΥΡΙΖΑ) χάνεται η "προεδρική πλειοψηφία" των δύο στο 179 και η ΕΚ αναδεικνύεται ρυθμιστής.
Οι εκλογές, όποτε γίνουν, θα γίνουν σε περιβάλλον ακραίας πόλωσης. Η πόλωση θα είναι πραγματική και οι ανοησίες περί τεχνητής πόλωσης θα είναι απλώς ανοησίες των λιγουριών που θέλουν να έχουν ρόλο ενώ δεν παίρνουν θέση - η διακύβευση είναι μεγάλη.
Ας κάθεται όποιος θέλει να φαντάζεται εθνικά προγράμματα εξόδου και με ποιούς θα τα φτιάξει. Η διαχωριστική γραμμή χαράσσεται από τα κατ' εξοχήν πολιτικά ζητήματα (α) εκλογή ΠτΔ και (β) εκλογικό σύστημα. Για όποιον ενδιαφέρεται για τη σωτηρία της χώρας, το ζήτημα είναι η τοποθέτηση έναντι της συντηρητικής παράταξης και οι όροι συνύπαρξης με αυτήν. Οι πρωτοβουλίες ακόμη και για την πολιτική συμφωνία στο διακηρυγμένο από πολλούς πλαίσιο της "στρατηγικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ" είναι στην πλευρά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι υπόλοιποι οφείλουν να ξεκαθαρίσουν τι σημαίνει για τους ίδιους η "στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ". Τα υπόλοιπα βρίσκονται. Γνώμη μου είναι πως προϊόντος του χρόνου, η διαχωριστική γραμμή θα είναι πιο έντονη.
Για να στανιάρω, πάω να βάλω το βιντεάκι του Πόντα και να μελετήσω την "άλλη δημοσκόπηση", της Πρωτοβουλίας για την Κεντροαριστερά που "εκπέμπει" από το site των 58.

Και τέλευεταιος αλλά όχι έσχατος ο  φίλος Κώστας Ρεσβάνης λοξοδρομεί και μας θυμίζει

Λοξοδρομώ: Κάπου πήρε το μάτι μου ότι μόλις προσπεράσαμε την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Πολιομυελίτιδας. Μικρό παιδί στον Πειραιά έβλεπα στη γειτονιά συνομηλίκους μου να προσπαθούν να περπατήσουν με τεχνητά αρθρωτά πόδια, πρωτόγονα για τη σημερινή εποχή. Χαμένες οι χαρές του παιχνιδιού, η ισότιμη συνύπαρξη και συχνές οι μαχαιριές "ρε, έρχεται ο κούτσαβλος."
Ρώτησα τη μητέρα μου και η απάντηση ήταν μια λέξη που άργησα να προφέρω: Πολιομυελίτιδα.
Τα τελευταία 25 χρόνια τα κρούσματα της παιδικής παράλυσης μειώθηκαν κατά 99% χάρη στο εμβόλιο!
(Αφιερωμένο στους εγκληματίες του αντιεμβολιακού, λέει, κινήματος.)